Platform Rosa blog

12 juni 2009

Royement Offensiefleden – update

Filed under: Democratie in de SP,Partijorganisatie — platformrosa @ 11:09 09

Al eerder schreven we over het besluit van het Partijbestuur van de SP om het lidmaatschap van Offensief onverenigbaar te laten zijn met het SP-lidmaatschap. Volgens de website van Offensief hebben veel afdelingen hebben inmiddels, conform de uitspraak van het Partijbestuur, gesprekken gehad met de Offensief-leden in hun afdeling. Een aantal Offensief-leden hebben aangegeven, geen keuze te willen maken en hebben de bal hiermee teruggekaatst.

Een aantal afdelingen hebben aangegeven, al dan niet onder druk van de partijleiding, dat royementen hierdoor onvermijdbaar zijn geworden. Platform Rosa neemt nadrukkelijk afstand van het royeren van strijdbare socialisten uit de SP. Het ‘partij in de partij’ argument is wat ons betreft afdoende weerlegd door Offensief; daarnaast is het bepaald niet uitzonderlijk dat bijvoorbeeld SP-leden die tevens lid zijn van een vakbond, op vakbondsbijeenkomsten sympathie werven voor de SP. De wereld zou terecht te klein zijn als de vakbond dit als argument zou beschouwen om SP-leden te royeren. Gelukkig denken vakbondskaders anders: er is ruimte voor ieder geluid, en hoe serieus men dat geluid neemt hangt samen met de concrete inzet in de strijd van degene die dat geluid brengt.

Wij zijn van mening dat de partij zichzelf schade toebrengt door strijdbare, maar kritische socialisten buiten te sluiten. Vaak is hun kennis en ervaring met het socialistische gedachtengoed in zijn algemeenheid een baken voor een afdeling die anders in de waan van de dag tot sociaal-democratisch geneuzel zou vervallen. Juist die linkse kritiek houdt onze afdelingen scherp. Het is ondenkbaar dat Offensief-leden of andere radicaal-socialisten binnen de partij de afdrachtregeling aan hun laars lappen, zichzelf tot de gevestigde orde gaan beschouwen, of voor uitverkoop van nutsvoorzieningen zouden stemmen. Het is daarom eens te meer bizar dat ‘links’ de partij uitgebonjourd wordt, terwijl ‘rechts’ de SP langs alle kanten kan beschadigen zoals de voorbeelden laten zien.

Platform Rosa roept daarom op om de petitie van Offensief te steunen, die zich uitspreekt ‘tegen de intentie ben van het partijbestuur om Offensiefleden te royeren uit de Socialistische Partij’.

Advertenties

12 februari 2009

Partijbestuur gooit Offensief uit de SP

Filed under: Democratie in de SP,Partijorganisatie,Socialisme — platformrosa @ 12:06 06

Via de website van Offensief vernamen we dat het Partijbestuur van de SP besloten heeft om Offensief-leden expliciet uit te sluiten van het partijlidmaatschap, daarmee de weg vrij makend voor het royement van deze leden, én andere kritische socialisten binnen de partij. Platform Rosa – één van de opbouwend-kritische platforms binnen de SP – staat lijnrecht tegenover deze beslissing. Socialisten horen thuis binnen de SP, net als iedereen die zich hard wil maken voor een maatschappij waar gelijkwaardigheid, menselijke waardigheid en solidariteit voorop staan. De arbeidersbeweging heeft een lange traditie van pluriformiteit, en als de SP claimt dé vertegenwoordiger van de ‘gewone mensen’ te willen zijn, dan zal ze zich ook op moeten stellen als een brede, pluriforme partij waar ruimte is voor verschillende opvattingen. Platform Rosa zal deze ingeslagen weg van de partijleiding met kracht bestrijden. Hieronder plaatsen we de open brief van het secretariaat van Offensief.

Open brief aan de leden en sympathisanten van de Socialistische Partij

Nee tegen royementen – voor een strijdbare, democratische SP! Het partijbestuur van de SP heeft besloten dat SP-leden niet langer eveneens lid mogen zijn van de socialistische groep Offensief. Hiermee wordt de weg vrijgemaakt om alle Offensief-leden uit de SP te royeren. Ons wordt maar zeer beperkte mogelijkheden geboden ons binnen de structuren van de SP te verdedigen, vandaar dat we deze open brief publiceren aan alle SP-leden en –sympathisanten. Juist in een tijd, dat de economie wereldwijd in crisis raakt, het ene na het andere bloedige conflict oplaait, het kapitalistische systeem meer en meer in diskrediet komt, en Marx weer populair wordt, besluit het partijbestuur om diegenen die het hardst stelling nemen voor een socialistische verandering, uit de SP te smijten. Wat is er aan de hand?

Een verklaring van het Nationaal Secretariaat van Offensief

Wat is Offensief?

Offensief is een socialistische groep, onderdeel van een internationale organisatie, het Comité voor een Arbeidersinternationale (CAI/CWI). We zijn georganiseerd rond een aantal specifieke ideeën. Wij vechten voor een fundamentele, socialistische verandering van de maatschappij, inclusief het in gemeenschap brengen van de grote bedrijven en financiële instellingen, en voor een democratisch geplande economie die draait om de behoeften van de bevolking in plaats van om winst. Wij zijn echter altijd tegenstanders geweest van de systemen zoals die bestonden in Rusland na de machtsgreep door Stalin, Oost-Europa en China. Socialisme kan volgens ons niet werken zonder democratie.

Hoewel we georganiseerd zijn rond specifieke ideeën, hebben wij onszelf steeds gezien als deel van de brede arbeidersbeweging, met al haar variëteiten en schakeringen. Sinds het kapitalisme bestaat, hebben de arbeiders (de gewone werkende en werkloze mensen en hun gezinnen) zich georganiseerd om voor hun belangen op te komen. In vakbonden streden zij voor betere lonen en werkomstandigheden; in politieke, socialistische partijen organiseerden zij zich om deze eisen te veralgemenen en te vertalen naar een politiek beleid met als doel een betere maatschappij. De ideeën waar Offensief voor staat, onze interpretatie van het marxisme, hebben altijd deel uitgemaakt van die bredere arbeidersbeweging en van brede arbeiderspartijen.

Waarom is Offensief in de SP gegaan?

Tientallen jaren zagen arbeiders de PvdA als hun partij, de partij die voor de arbeiders opkwam. Offensief maakte om die reden in het verleden deel uit van de PvdA. Maar eind 80er, begin 90er jaren van de vorige eeuw verrechtste de PvdA in snel tempo. Voor veel arbeiders werd een breekpunt bereikt toen de PvdA in 1991 verantwoordelijk was voor de afbraak van de WAO. Tienduizenden kwamen in protest de straat op, en nog veel meer mensen keerden de PvdA de rug toe. Zij concludeerden terecht dat de PvdA hun partij niet meer was. Daarmee waren de arbeiders in Nederland in feite politiek dakloos geworden.

Sindsdien is de PvdA verder gegaan op dezelfde rechtse koers. Het is een neo-liberale partij geworden, die hooguit nog de schijn ophoudt sociaal te zijn. De PvdA was medeverantwoordelijk voor de afbraak van het zorgstelsel, en heeft bloed aan haar handen door de oorlog in Afghanistan. Nu met de kredietcrisis kan “bankier Bos” tientallen miljarden vinden om de banken te redden, maar voor sociale voorzieningen is er géén geld.

De SP is in de afgelopen periode voor steeds meer mensen een alternatief geworden. Wij van Offensief zagen dat ook. We zagen dat de SP duidelijk stelling nam tegen het neoliberalisme; dat de SP actie op straat als een belangrijk middel voor verandering zag; dat SP-ers in gemeenteraden en Tweede Kamer alleen een modaal salaris ontvingen, en dus niet meededen met de zakkenvullerij van andere partijen; dat de SP niet langer probeerde eigen vakbonden op te zetten maar zich terecht begon te richten op de massa-vakbond FNV; en dat de SP een socialistische maatschappij als einddoel had. Wij concludeerden dat de SP het potentieel had om uit te groeien tot een nieuwe, brede arbeiderspartij, een instrument dat arbeiders zo nodig hebben. Wij wilden hieraan graag ons steentje bijdragen, en besloten in 1998 om lid te worden van de SP, en te helpen de SP op te bouwen. We gingen er van uit dat de SP een open, democratische partij was geworden, waar ruimte was voor verschillende stromingen, zo ook de onze. We hebben nooit verborgen dat we georganiseerd zijn, dat we onze eigen leden, bijeenkomsten en publicaties hebben. We gingen er van uit dat de SP open stond voor kritiek, en hebben de kritiek die we wel degelijk hadden ook niet verzwegen.

Ontwikkelingen binnen de SP en de kritiek van Offensief

Ons is verweten dat we te kritisch zijn tegenover de SP. We zagen enorme kansen voor de SP, maar ook gevaren. Al snel nadat we lid waren geworden van de SP, werd het nieuwe beginselprogramma “Heel de Mens” aangenomen. Wij waarschuwden toen dat dit programma in feite een afzwakking ten opzichte van het oude programma betekende, het “Handvest 2000”. In dat “Handvest 2000”stond het streven naar een fundamenteel andere, socialistische maatschappij waarin de chaos van de markt vervangen zou worden door gemeenschapsbezit van banken en bedrijven, en door democratische planning, expliciet benoemd; in het daaropvolgende beginselprogramma “Heel de mens”is dat niet langer het geval. “Heel de Mens” kan misschien met een grote dosis creativiteit nog steeds uitgelegd worden als een socialistisch programma, maar het maakt ook de weg vrij om afstand te nemen van de oude socialistische idealen, en de weg op te gaan van een sociaal-democratisch programma – slechts de scherpe kantjes van het kapitalisme afhalen, zonder de maatschappij fundamenteel te veranderen. Offensief heeft uiteraard de waarheid niet in pacht, ook wij hebben ons in het verleden meermaals vergist. We willen de discussie daarover niet uit de weg gaan. Uit ons verleden in de PvdA hebben we echter een belangrijke les getrokken. De ontwikkeling van de PvdA naar een neoliberale partij was geen toeval, maar het logisch gevolg van het verlaten van de socialistische idealen. Wat begint als een pragmatischer sociaal democratische koers eindigt onvermijdelijk daar waar de PvdA is beland.

De gevolgen van die koerswijziging laat zich op allerlei vlakken voelen. De standpunten van de SP over de NAVO en het koningshuis zijn de afgelopen jaren afgezwakt. Ook in de praktijk is er een verschuiving opgetreden. De actie werd minder belangrijk, en de parlementaire weg steeds belangrijker. De SP heeft enorme mogelijkheden laten liggen om het voortouw te nemen in het organiseren van een strijdbare oppositie binnen de vakbeweging en in het organiseren van massale actie. In plaats daarvan worden alle kaarten gezet op het winnen van stemmen, zetels, en steeds meer ook op regeringsdeelname. Wij denken dat het meedoen aan verkiezingen, het plaatsnemen in gemeenteraden en Tweede Kamer zeer nuttig kan zijn, maar dat werkelijke veranderingen niet kunnen worden afgedwongen zonder massale actie.

Lokaal is de SP al in coalities gestapt met neo-liberale partijen. Dit heeft tot gevolg gehad dat de SP lokaal heeft meegewerkt aan verslechteringen, zoals bijvoorbeeld de privatisering van een busbedrijf in Nijmegen. Nu richten alle pijlen zich op regeringsdeelname, in coalitie met de PvdA of zelfs het CDA, zoals Marijnissen in de Volkskrant betoogde. Wij hebben hier steeds tegen gewaarschuwd; niet dat we in principe tegen regeringsdeelname of coalities zijn, maar een coalitie waaraan de SP deelneemt zou een duidelijke breuk moeten maken met het neo-liberale beleid. Zo’n coalitie zou een socialistisch programma moeten doorvoeren, met speerpunten als arbeidstijdverkorting met behoud van loon, grote investeringen in zorg, onderwijs en openbaar vervoer, terugdraaien van privatiseringen en verhoging van de uitkeringen en het minimumloon. Wij betwijfelen of een dergelijk programma kan worden uitgevoerd in een coalitie met neo-liberale partijen als de PvdA en zeker het CDA. Eerder nog zou de SP in zo’n coalitie door de andere partijen gebruikt worden om het vuile werk op te knappen en bezuinigingen door te voeren, zeker in een situatie van economische crisis. Daarmee zou de SP haar eigen graf delven.

Waarom royementen?

Wij denken dat het juist vanwege onze kritiek op regeringsdeelname met neo-liberale partijen is, dat het partijbestuur ertoe over is gegaan om Offensief-leden te royeren. Het lijkt wel alsof het deze kritiek de mond wil snoeren, en hoopt zo te voorkomen dat een meer wijdverspreide oppositie tegen regeringsdeelname ontstaat als de SP in de toekomst in een coalitie zou stappen. Zou het kunnen dat Offensief slechts het eerste slachtoffer is? Is het doordat we consequent zijn in onze ideeën en georganiseerd dat we ondanks onze geringe grootte een bedreiging vormen voor diegenen die koste wat kost in de regering willen komen?

Als het zo is en er komt geen protest tegen dit soort methoden, dan zal de leiding van de SP er niet voor terugdeinzen om in de toekomst ook vele andere leden, die in haar ogen te links of te kritisch zijn, de partij uit te smijten. Het besluit dat wij niet langer welkom zijn in de SP is genomen zonder ons ook maar één gelegenheid te geven onszelf te verdedigen. De speciale onderzoekscommissie die werd ingesteld naar Offensief heeft geen van onze leden gehoord, wij zijn niet eens op de hoogte gesteld van haar bestaan.

Met dergelijke methoden speelt de partijleiding de tegenstanders van de SP in de kaart, die maar al te graag de SP afschilderen als een dictatoriale, stalinistische partij. In het post-stalinistische tijdperk heerst er sowieso veel wantrouwen tegenover politieke partijen onder gewone jongeren en arbeiders. Een gebrek aan openheid en interne partijdemocratie, elke zweem van centralisme en top-down-methoden, zal jongeren en arbeiders weerhouden om zich aan te sluiten, laat staan zich actief in te zetten, bij de SP. Zolang de partij er electoraal op vooruit gaat, zal het effect daarvan zich nauwelijks laten voelen, maar zodra het electoraal wat minder wordt kan dit een uittocht tot gevolg hebben.

Sinds wij zijn toegetreden tot de SP, hebben wij tegenwerking vanuit de partijleiding ondervonden. We werden bij verschillende gelegenheden onder druk gezet om ons blad niet te verkopen, en enkele van onze leden werden uit ROOD, de SP-jongerenorganisatie, geschorst, één zelfs geroyeerd. Steeds werd dit met bureaucratische argumenten verdedigd. Als hoofdreden voor het laatste besluit van het partijbestuur wordt gesteld, dat Offensief een “partij in de partij” zou vormen. Maar de arbeidersbeweging heeft, in Nederland en internationaal, een traditie van openheid, van vrije democratische discussie, inclusief het recht om je binnen de partij te organiseren rond specifieke ideeën– als een platform, een fractie, of, zo zou het partijbestuur het zien, als “partij in de partij”. Ook in de communistische partij van Rusland was dit lange tijd heel normaal. En met reden: als je de zware taak op je neemt om de maatschappij te veranderen, dan is een open en vrije uitwisseling van ideeën binnen je partij over de weg vooruit absoluut noodzakelijk. Pas onder Stalin, en later onder Mao, ontstonden de monolithische communistische partijen waarin kritiek en fractievorming een misdaad was. Zijn dat de tradities waarop de partijleiding wil teruggrijpen?

Sluit je bij ons aan!

We betreuren deze ingreep van de partijleiding, maar zullen ons niet zomaar het zwijgen laten opleggen. Elke dag zien we het failliet van het kapitalisme, worden we geconfronteerd met economische crisis, ecologische crisis, oorlog in Gaza en Afghanistan… De strijd voor het socialisme is actueler dan ooit. Wij roepen leden en sympathisanten van de SP op om samen met ons te vechten voor het socialisme. Wij roepen niet op om de SP te verlaten, maar samen met ons te vechten voor een echte en democratische socialistische partij, binnen en buiten de SP. Sluit je bij ons aan!

13 oktober 2008

De SP en de kredietcrisis

Filed under: Partijorganisatie,Socialisme — platformrosa @ 9:58 58

Het wereldnieuws wordt beheerst door de kredietcrisis, en ook links besteedt uiteraard veel aandacht aan de diepe crisis waarin het kapitalisme zich bevindt. Zo schrijft Peter Storm over het 700 miljard dollar plan wat ondanks enorme druk van de gewone Amerikaan door het Congres is aangenomen. Kritisch Links zet de miljarden aan gouden handdrukken op een rijtje die de graaiers aan de top voor zichzelf gereserveerd hebben.

Offensief voorspelt een diepe crisis en stelt politieke eisen, onder andere terugeisen van de bonussen en handdrukken, openen van de boeken (waar is ons geld gebleven) en nationalisatie onder controle van de arbeidersklasse. De Internationale Socialisten kondigen een serie discussieavonden aan over de crisis. Grenzeloos heeft een verzameling achtergronden en analyses online gezet. Leesvoer genoeg dus.

De SP pleit onder andere voor een parlementaire enquête. Eerder werd de SP nog verrast toen de partij pleitte om 51% (in plaats van 49%) van de aandelen van Fortis in overheidshanden te brengen, waarna Bos vervolgens besloot tot een volledige nationalisatie. Jan Marijnissen was voor de verandering iets duidelijker in zijn bewoordingen. In de Tribune van oktober schreef hij: Het kapitalisme is out of time, en hoort niet thuis in de eenentwintigste eeuw.

Precies! En daarom is het zaak voor de SP om met spoed een campagne op te starten om in de ideologische aanval te gaan: als er ooit na de val van de muur een moment in de geschiedenis is geweest waarin mensen openstaan voor alternatieven voor het kapitalistische systeem, is het nu wel! In een uitgebreide campagne kan de SP haar “alternatieven voor Brutopia” voor het voetlicht brengen, en overal in het land in discussie gaan met mensen over hoe het wél kan. Bijvoorbeeld met een speciale bedrijvenkrant, met een sprekerstour, openbare debatten, een manifestatie (al dan niet samen met de vakbond) “tijd voor een ander beleid”, TV-spots, openbare optredens in de media, opinieartikelen enzovoorts. Wellicht ludieke acties die het roofkapitalisme symbolisch moeten begraven. Natuurlijk moet iedere SP’er tijdens het Buurten in de Buurt in discussie kunnen gaan over het SP-alternatief voor het roofkapitalisme wat vandaag de dag de aarde teistert.

Alles met als doel, mensen na te laten denken over een alternatief voor het kapitalisme. Om wederom met Marijnissen te spreken: Velen hebben op onverantwoorde wijze hun zakken gevuld. Zij hebben het algemeen belang geschaad en een crisis veroorzaakt. Maar ervoor opdraaien doen de gewone mensen. Dit is een systeemkenmerk van het kapitalisme. En daarom is de SP óók de partij van de fundamentele maatschappijkritiek. Aan ons om die fundamentele maatschappijkritiek ‘aan de man’ te brengen!

19 juni 2008

Houdoe Jan!

Filed under: Congres,Partijorganisatie,Socialisme — platformrosa @ 8:29 29

Jan Marijnissen stopt als fractievoorzitter van de SP. Zijn plaats wordt overgenomen door de enige kandidaat voor deze functie, Agnes Kant. Met het vertrek van Marijnissen – die wel aanblijft als voorzitter en als Kamerlid – komt er een eind aan een periode van twintig jaar waarin Marijnissen aan het roer stond bij de SP.

Is het aanblijven als Kamerlid niet bijzonder (en zelfs lovenswaardig, hij heeft immers een mandaat gekregen voor vier jaar en dat schept verplichtingen jegens de kiezer); zijn aanblijven als voorzitter zorgt voor een ongemakkelijke situatie in het dagelijks bestuur van de SP. De voorzitter is binnen de SP immers de eindverantwoordelijke voor de politieke koers. Gekoppeld aan het fractievoorzittersschap leverde dat geen competentietwisten op; nu ontstaat echter een nieuwe situatie. Marijnissen is er de persoon niet naar om bescheiden op de achtergrond te blijven. Ook de verhoudingen met algemeen secretaris Hans van Heijningen worden nu anders gedefinieerd. De laatste is eerstverantwoordelijk voor de partijorganisatie, en daar zal Marijnissen als voorzitter nu zeker meer een stempel op willen drukken. Het is maar de vraag hoe dat uit zal pakken: een herverdeling van taken ligt voor de hand en ‘wegpromoveren’ van Van Heijningen naar bijvoorbeeld de functie van internationaal secretaris is niet ondenkbaar. Hoe dan ook, er zal het nodige veranderen binnen het partijbestuur én binnen de Kamerfractie, wat op zich zeker een extra congres eind dit jaar rechtvaardigt.

Is het aftreden van Marijnissen een aderlating? Zeker. Marijnissen heeft gedurende twintig jaar een groot stempel gedrukt op de groei van de SP, vele kiezers stemmen vooral SP vanwege zijn aanwezigheid. Aan de andere kant: In de schaduw van een machtige beuk bloeien weinig bloemen. Met Agnes Kant als nieuwe fractieleider kan de partij nieuw elan krijgen, zonder de vorsende blik van Marijnissen in de rug kunnen nieuwe kaders hun kwaliteiten tonen, en misschien wordt de inhoudelijke discussie over koers, tactiek en strategie minder snel doodgeslagen door de ‘Natuurlijk heb ik gelijk! Ik werk immers al veertig jaar lang honderd uur per week voor de SP’-houding van Marijnissen.

Aderlatingen werden vroeger veelvuldig toegepast in de geneeskunde. Sommige patienten knapten er van op. Hopelijk de SP ook.

2 april 2008

Verkiezingen ROOD bestuur in aantocht

Filed under: Partijorganisatie — platformrosa @ 8:12 12

Op 1 juni 2008 wordt er een nieuw ROOD bestuur gekozen. Voor (in ieder geval) de voorzittersfunctie zijn er meerdere kandidaten: naast de zittende voorzitter Gijsbert Houtbeckers stelt ook Victor Jansen Schipper zich kandidaat als voorzitter. Victor heeft een programma met vijf verbetervoorstellen opgesteld voor ROOD om zijn kandidatuur te motiveren.

Platform ROSA hoopt dat er een goed debat wordt gevoerd over de koers van ROOD. We juichen het toe dat kandidaten hun kandidatuur niet (alleen) ondersteunen met een CV, binnen of buiten de SP, maar ook met een visie. We plaatsen hier Victor’s vijf hoofdpunten – en we nodigen ook andere ROOD kandidaten uit om hun visie hier te presenteren en/of hun kandidatuur toe te lichten. Inhoudelijke reacties kun je op Victor’s eigen weblog kwijt.

De Vijf Voorstellen van Victor Jansen Schipper

1.Bestuursleden in functie kiezen.

Om de democratie en de transparantie binnen ROOD te verbeteren begint het nieuwe bestuur met democratische hervormingen. Voorbereidingen worden getroffen om bij de volgende verkiezingen in ieder geval een groter aantal bestuursleden in functie te laten kiezen. Dit gaat bij voorkeur via een commissie, maar het is ook goed mogelijk dat het bestuur zelf uitmaakt hoe het vernieuwde bestuur eruit ziet.

2.Openbaar maken notulen bestuursvergaderingen.

Om de mogelijkheid van controle nog verder te vergroten moet het nieuwe bestuur de notulen van de bestuursvergaderingen openbaar maken voor ROOD leden via de website. Op deze manier is het voor de leden duidelijker waar het bestuur mee bezig is en hoeven de leden niet alleen te vertrouwen op de bestuursweblog. Vertrouwelijke zaken kunnen natuurlijk altijd buiten de notulen worden gehouden.

3. Herziening ROOD organisatie.

ROOD heeft sinds zijn stichting altijd dezelfde organisatie gehouden. Dat is met het huidige ledenaantal niet meer vol te houden. De organisatie moet veel meer uitgewerkt worden. Er moet plaats komen voor o.a. werkgroepen, regionale organen en commissies. Het bestuur moet het oprichten van werkgroepen actief bemoedigen. Werkgroepen zouden uiteindelijk de plaats van adviseurs moeten vervangen. ROOD groepen moeten een formele status krijgen in de statuten.

4. Aansluiting bij de internationale socialistische beweging.

Het bestuur gaat actief op zoek naar een internationale politieke jongeren beweging om in te participeren. Dit kan uitgevoerd worden via het bestuur zelf of worden uitgedelegeerd worden naar een op te richten commissie. Het bestuur maakt ook een bestuurlid speciaal verantwoordelijk voor de internationale contacten, in de vorm van een internationaal secretaris. Dit dient ook als voorbereiding voor het eerste voorstel (het in functie kiezen van bestuursleden).

5. Verdieping van politieke participatie.

Het bestuur maakt het opzetten van jongerenraden door ROOD groepen tot een topprioriteit en zal in de toekomst ook scholingen gespitst op dit onderwerp aanbieden. Ook komt er meer aandacht voor het participeren van ROOD leden in andere politieke organen. In plaats van afstand te nemen van zogenaamde ‘praatgroepjes’, zullen ze gebruikt worden door ROOD leden om meer invloed te krijgen over beleidsterreinen en als een vorm van zelfscholing.

5 maart 2008

Gijsbert moet beter weten

Filed under: Partijorganisatie,Socialisme — platformrosa @ 2:43 43

Als onderdeel van de Masterclass, de kaderopleiding voor aanstaande Kamerleden, wethouders, scholingsteam-medewerkers en andere kaderleden, moeten de deelnemers een betoog houden over een binnen de SP controversieel onderwerp. Gijsbert Houtbeckers, voorzitter van ROOD, schreef onder de titel “Regeren met Wilders een mogelijkheid?” een betoog wat zeker controversieel genoemd mag worden, zowel binnen als buiten de SP. Sterker nog: het is in strijd met alles waar de SP voor staat, of in ieder geval, zou moeten staan. Samenwerking met GroenLinks en PvdA wordt door grote groepen binnen de SP als wenselijk gezien. Sommigen sluiten samenwerking met de Christenunie of D66 niet uit, en lokaal wordt incidenteel zelfs een college gevormd met CDA en VVD. Maar als nota bene de voorzitter van ROOD serieus oppert om met de extreem-rechtse, xenofobe ophitsers van de PVV een verbond te sluiten, moet hij serieus bij zichzelf te rade gaan of hij wel bij de juiste partij zit. Ook de partij en ROOD in het bijzonder zal serieus moeten nagaan of iemand die serieus dergelijke ideëen koestert, wel te handhaven is in zijn functie. In ieder geval zal Houtbeckers zich niet gemakkelijk gevoeld hebben bij de toespraak van Marijnissen op de laatste partijraad.

Houtbeckers schrijft zelf:

“De overeenkomsten zijn niet alleen inhoudelijk maar ook in haar doen en laten lijkt de PVV op ons. Niet dat de PVV dagelijks door het hele land op straat te vinden is maar het is wel een partij die dingen wilt doorbreken en oplossen.”

Wat zou Houtbeckers bedoelen met “in haar doen en laten lijkt de PVV op ons”? De ‘vereniging’ PVV is een vereniging met als enig lid Geert Wilders. Iedere sympathisant wordt van harte uitgenodigd om te doneren aan de partijkas, maar meepraten is er niet bij, laat staan kritische geluiden laten horen richting boegbeeld Wilders. Ziet Houtbeckers hier een gelijkenis met de SP? En welke inhoudelijke overeenkomsten ziet Houtbeckers in vredesnaam? Wilders is in de eerste plaats een hard-coreVVD’er die gruwt van sociale wetgeving en alle heil ziet in nog meer marktwerking. Lees er zijn standpunten maar op na. Problemen oplossen? Is het zo droevig gesteld met ons onderwijs dat we nog moeten waarschuwen voor mensen die de ‘problemen willen oplossen’ door één specifieke bevolkingsgroep als zondebok voor alle kwaad aan te wijzen?

Bij al deze droefenis is er één lichtpuntje. SP’ers mogen kennelijk een afwijkende mening hebben en die zelfs via de partijkanalen naar buiten brengen; bij gelegenheid zal Platform Rosa ook die ruimte claimen. Hopelijk neemt de partij ook haar verantwoordelijkheid die past bij het plaatsen van een dergelijk artikel: door duidelijk te maken, aan Houtbeckers én aan de rest van Nederland, dat hij onzinnige ideëen verkondigt die de partij ernstig schaden. Platform Rosa draagt vast haar steentje bij aan dit debat.

18 januari 2008

Democratie: een goed voorbeeld

Filed under: Democratie in de SP,Partijorganisatie — platformrosa @ 3:42 42

Veel is er in de afgelopen maanden geschreven over het vermeend ondemocratisch handelen van de SP. Leden zouden niets te vertellen hebben of zelfs bang zijn om kritiek te geven. Inderdaad kennen de SP-statuten formeel een minimum van slechts één ledenvergadering per jaar, waarin het bestuur wordt gekozen. Dat is inderdaad erg weinig, en Platform Rosa is er dan ook voorstander van om afdelingen vaker bij elkaar te laten komen. Sommige afdelingen brengen dat al in praktijk.

In de Bredase SP-afdeling zijn er al jarenlang maandelijkse ledenvergaderingen, door de bank genomen op de eerste maandag van de maand (de sirenes zijn een mooie ‘reminder’ voor de vergadering dezelfde avond). Op deze vergaderingen doen de raadsleden verslag, worden de politieke ontwikkelingen besproken en worden standpunten bepaald. Soms, als er verschil van inzicht bestaat over de koers van de partij, wordt hierover een aparte ledenvergadering georganiseerd waarbij alle partijleden hun mening op papier kunnen zetten die onder de leden wordt verspreid. Bureaucratische vergadertijgers? Nee, vergaderen moet je niet meer doen dan noodzakelijk, maar meningsverschillen moeten uitvoerig besproken kunnen worden waarbij ieder lid zijn of haar zegje kan doen. Na discussie en stemming is het dan ook afgekaart: als we samen X hebben besloten, dan is X het partijstandpunt waar iedereen zich bij neer legt. Democratie is een onmisbaar ingrediënt voor slagkracht, planning en effectiviteit. Dat heeft het vastlopen van de strikt van bovenaf opgelegde planeconomie in het Oostblok wel aangetoond.

In december 2007 heeft deze ledenvergadering het Strategisch Plan 2010 vastgesteld, waarin de partij de voorwaarden voor succesvolle gemeenteraadsverkiezingen bespreekt en plannen maakt om zo beslagen mogelijk ten ijs te komen en voorbereid te zijn op iedere mogelijke uitslag. Dit Strategisch Plan was opgesteld door een werkgroep bestaande uit een brede afspiegeling van leden binnen en buiten het bestuur en de fractie. Onderdeel van het plan om kaderleden op te leiden, was het verkleinen van het bestuur in omvang én invloed ten gunste van de ledenvergadering. De werkgroep – en in meerderheid de ledenvergadering – vond dit een noodzakelijke stap om verder te groeien.

Hoe dat zo? Tot voor kort was de stelling ‘iedereen die wil, kan bestuurslid worden’. Op een gegeven moment was het bestuur aangegroeid tot 15 personen, waaronder alle raadsleden. In de praktijk kwam het erop neer dat de ALV (waar gemiddeld zo’n 30-35 vaste bezoekers komen) formeel dan wel de baas was, maar een belangrijk deel van de meningsvorming in het bestuur plaats vond. De leden stonden daarmee feitelijk al voor een deel buitenspel. Daar kwam bij dat het bestuur door zijn omvang log en onhandelbaar was, maar aan de andere kant dat het potentieel aan actieve leden niet aangeboord werd. Als er wat moest gebeuren, werd de kring in het bestuur rondgekeken en niet verder.

Dat ging zo niet verder. Het bestuur werd verkleind tot het noodzakelijke aantal leden om de organisatorische verantwoordelijkheden te kunnen verdelen, in ons geval zeven. Het praktische werk van de afdeling vindt plaats in werkgroepen, het bestuur beperkt zich tot organisatorische afstemming en coaching van de werkgroepen en de politieke leiding ligt vanaf nu nadrukkelijk bij de ledenvergadering. Alleen zo slagen we er in om meer mensen te betrekken bij het werk van de partij, meer leden in de praktijk op te leiden als strijdbare, ervaren socialist, en simpelweg: meer aan te pakken. Noodzakelijk om in 2010 een knallende verkiezingsuitslag te behalen én om in de jaren daar naar toe voldoende capabele raadsleden, bestuurders, activisten en wethouders ‘klaar te stomen’.

Johan Kwisthout

28 november 2007

15de SP-congres

Filed under: Congres,Democratie in de SP,Partijorganisatie — platformrosa @ 11:38 38

De fundamenten versterken. Ten behoeve van een socialistisch project of om zo snel mogelijk rechtsaf te slaan richting sociaal-democratie?

Op zaterdag 24 november hield de Socialistische Partij haar vijftiende congres in de voormalige Van Nelle fabriek te Rotterdam. Dit congres werd voorafgegaan door een periode van interne conflicten, waar de diverse media gretig op in gingen. De partij raakte naast een Senaatszetel (Düzgün Yildirim) vele andere electorale posities op vooral lokaal vlak kwijt. Na de monsteroverwinning bij de laatste Tweede Kamerverkiezing wilde de SP-leiding de partij op diverse terreinen voorbereiden op verdere electorale groei en uiteindelijk regeringsdeelname. Kortom, de fundamenten van de partij moesten versterkt worden om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen en het project van het verder opschuiven naar het politieke midden te voltooien. Dat de SP in de afgelopen periode slecht in de publiciteit kwam zou vooral te wijten zijn aan groeistuipen en onduidelijkheid over afspraken en gebruiken in de partij.

Democratie en politiek
Als we nu terugkijken op de gevolgde procedure bij de pre congresdiscussie stuiten we op een probleem dat ook op het congres zelf niet is opgelost. Zo was er nauwelijks sprake van horizontale discussiestructuren tussen de leden van verschillende afdelingen en regio’s. Discussies vinden vooral getrapt plaats via afgevaardigden en verticale structuren.
De verkiezing van de kandidaten voor het partijbestuur leek meer op de holle verkiezingsretoriek, zoals we die zo vaak meemaken bij de partijen van de gevestigde orde, dan op het zich werkelijk programmatisch en ideologisch positioneren van de kandidaat. Met andere woorden, er waren nauwelijks verschillen en er was zeker geen sprake van verrassende uitlatingen.
Wie de congresteksten plus amendementen doornam kon concluderen dat de discussie zich concentreerde rond de volgende thema’s:

  • de kwestie van de dubbelfuncties oftewel het stapelen van functies
  • de roep om op alle niveau’s meer verantwoording af te leggen (o.a. door verslaglegging)
  • de relatie tussen de plaats in de organisatie van Partijbestuur, Partijraad en congres.
  • de afdrachtregeling
  • het buitenlandwerk oftewel het internationalisme en het belang van een speciaal bureau hiervoor
  • het afwezig zijn van horizontale discussiestructuren voor de leden
  • het vakbondswerk oftewel de noodzaak van de opbouw van een strijdbare en democratische vakbeweging
  • de plek van de regiobestuurders en de onduidelijkheden rondom hun taken en bevoegdheden

Opvallend was dat in de afgelopen periode bijna iedere opposant binnen de SP, en dan vooral die van het Comité Democratisering SP (CDSP), in de armen werd gesloten van de burgerlijke media. Het motto leek wel: de vijand van mijn vijand is mijn vriend. Veel van de voorstellen van het CDSP waren helemaal niet zo democratisch en bovendien werden ze niet verbonden met een socialistisch perspectief. Zo was de motie over ‘De Tribune’ ronduit beroerd.
Men schijnt niet te begrijpen dat het Marijnissen was die Elma Verhey heeft beloofd dat zij over een ruime mate van redactionele onafhankelijkheid kon beschikken. Dit was toen nergens in de partij besproken en nergens is zo’n besluit terug te vinden. Het lijkt een beetje op hoe Ali Lazrak opeens uit het niets op de Tweede Kamerlijst terecht kwam. ‘De Tribune’ is het orgaan van de partij. De partij moet beslissen over dit soort ingrijpende zaken en niet Marijnissen die iemand van buitenaf paait en een baantje onder bepaalde bijzondere voorwaarden belooft. Wat moeten we trouwens denken van zo’n onafhankelijke redactie. Op die wijze komt te veel macht te liggen bij een ongekozen groepje dat gebruikt maakt van een persorgaan dat tenslotte betaald wordt door de partij en de gewone leden. Dit betekent anderzijds ook niet dat zo’n blad het huisorgaan van Marijnissen moet worden (‘his masters voice’). ‘De Tribune’ zou niet alleen de partijstandpunten naar voren moeten brengen, maar ook moet het blad discussie stimuleren en de politieke meningsvorming in de partij op een hoger plan brengen. Dat hoeft overigens niet per definitie te leiden tot een saai blad dat discussies verstomt, integendeel.
Het doorlopen traject van Yildirim met zijn ‘Solidara’ is helemaal triest. Op het punt van de NAVO (omvormen tot vredesmacht) en het behoud van het koningshuis haalt hij de SP rechts in.

Tegenwicht vanuit diverse afdelingen
Op het congres zelf waren het vooral de amendementen uit de afdelingen Breda, Purmerend, Rotterdam, Utrecht en Velsen die poogden de congrestekst op essentiële punten bij te stellen. Het ging hierbij om het gewicht van het Partijbestuur in de Partijraad, die tussen de congressen door formeel het hoogste orgaan is. Het PB drukt echter sterk haar stempel op diezelfde Partijraad, waardoor die raad haar rol niet kan vervullen. Hoewel de SP onder migranten populair is in het stemhokje lukt het onvoldoende om deze belangrijke groep van de werkende bevolking ook te winnen als actief lid. Het internationalisme van de partij wil ook maar niet echt van de grond komen. Het is voornamelijk een verantwoordelijkheid van de diverse parlementaire vertegenwoordigers.
De congrescommissie had slechts een luttel aantal amendementen overgenomen hetgeen op veel kritiek kon rekenen vanuit de zaal. Veelal bestond het commentaar uit ‘overbodig’ of ‘gebeurd al’. Formeel mocht dat dan soms het geval zijn, de praktijk zoals ervaren door de afgevaardigden was vaak heel anders. Om een deel van de kritiek te doen verstommen nam de congrescommissie dan ook toch maar een groot deel van dit soort amendementen over. Het is natuurlijk nu wel zaak om te zien of dit in de praktijk nu wel gevolgen zal hebben.
Het congres nam diverse belangwekkende actuele moties aan. Vooral die over het verlenen van morele én materiële steun aan de oppositiebeweging tegen de Pakistaanse dictator generaal Musharraf was een voorbeeld van hoe het internationalisme gestalte kan krijgen.

Hoe nu verder?
Opvallend bij de stemmingen was dat er nu minder dan voorheen eensgezind werd gestemd. Er is duidelijk sprake van meer posities en ook trachtten verschillende afgevaardigden en afdelingen een meerderheid te winnen voor deze alternatieve voorstellen. Dit gebeurde overigens met wisselend succes. Opvallend in de congresverslagen zoals die in de burgerlijke media verschenen was het totale gebrek aan belangstelling voor dit soort ontwikkelingen. In de toekomst zal het nog belangrijker zijn om in een vroeg stadium met gelijkgezinden de congresdiscussie te coördineren. Dit toont nogmaals het belang aan van horizontale structuren. De noodzaak van meer discussie en democratie blijft hoog op de agenda staan. Maar deze moet wel verbonden worden met het perspectief van de opbouw van een radicaal-socialistische kracht. Een Socialistische Partij die wil breken met het kapitalisme, met autoritaire, verkrampte bestuurspraktijken en die een verdere sociaaldemocratisering een halt toe roept.

11 oktober 2007

Afdrachtregeling is kroonjuweel SP

Filed under: Partijorganisatie,Socialisme — platformrosa @ 10:41 41

De afdrachtregeling van de SP kent als uitgangspunt dat volksvertegenwoordigers, van raadslid tot parlementariër, financieel niet voor- of achteruitgaan als gevolg van hun positie. Zij laten hun presentiegeld, wedde, en onkostenvergoeding rechtstreeks overmaken naar de partij; men tekent hier een overeenkomst van cessie voor. De partij van haar kant retourneert een standaard onkostenvergoeding van 25% van de raadsvergoeding om bijvoorbeeld verletkosten, kinderopvang, reis- en andere onkosten te dekken. Voor bijzondere gevallen – bijvoorbeeld uitkeringsgerechtigden of studenten met studiefinanciering – gelden bijzondere regels op maat.

Uitgangspunt is en blijft dat volksvertegenwoordigers financieel niet wijzer worden van hun functie. De vergoeding is dan ook nadrukkelijk geen beloning voor verrichte diensten maar een gestandaardiseerde uitvoering van dat principe. Indien raadsleden merken dat ze iedere maand ineens een stukje ruimer in de portemonnee komen worden ze, naar eer en geweten, geacht om dit richting de SP te compenseren. Bijvoorbeeld door wat meer contributie te betalen, de afdelingskas wat te spekken of wat betaalde uren vrij te maken voor SP-werk. Kamerleden daarentegen zijn fulltime (Tweede Kamer) of parttime (Eerste Kamer) parlementariër. Zij dragen een groot deel van de hen toekomende vergoeding af aan de partij en houden een modaal salaris over.

Deze afdrachtregeling is in de afgelopen maanden negatief in het nieuws gekomen. Overigens niet voor het eerst: ook in de jaren ’90 stapten raadsleden op en gingen op eigen titel verder, waarbij het af moeten dragen van de raadsvergoeding vaak een van de argumenten voor de zetelroof was. Verschillende Kamervoorzitters en ministers van Binnenlandse Zaken bogen zich – vergeefs – over de regeling in een poging de SP te dwarsbomen in de uitvoering van dit partijprincipe. Ook tijdens de congresdiscussie is dit onderwerp (zoals op ieder organisatorisch congres!) onderwerp van bespreking.

Voor Platform Rosa is de afdrachtregeling een van de kroonjuwelen van de SP. Wij juichen het toe dat binnen de SP alle kaderleden gelijkwaardig zijn: iedereen die zich voor de SP inzet, doet dat op vrijwillige basis, vanuit een hartstochtelijke verontwaardiging over onrecht wat thans op de wereld aanwezig is, en een grote overtuiging om daar naar vermogen wat aan te veranderen. Dat is een groot goed en voorkomt cynisme, scheve gezichten, en carrièrejagers. Soms is het onvermijdelijk dat mensen in dienst van de SP komen, omdat de partij een dergelijk groot beroep op hen doet dat het niet mogelijk is om daarnaast een betaalde baan te hebben. Wat Rosa betreft, zou voor hen moeten gelden: betaling volgens de normaal geldende CAO voor de vakmensen (bijvoorbeeld de drukkers of de layouters), en voor de politieke full-timers het gemiddelde loon van een geschoold arbeider. Het geldende loongebouw binnen de SP komt een eind in de goede richting.

Maar de afdrachtregeling is méér dan een methode om de ‘moraal’ onder ‘de troepen’ hoog te houden, carrièrejagers buiten de deur te houden, en de nodige financiële middelen te genereren. Een ander aspect blijft wat buiten beschouwing, en dat is de geloofwaardigheid en rechtstreekse betrokkenheid van onze volksvertegenwoordigers bij hen die ze vertegenwoordigen. Indien de materiële omstandigheden van vertegenwoordigers en vertegenwoordigden te ver uit elkaar lopen, wordt ook anderszins de afstand tussen SP-kiezer en SP-vertegenwoordiger groter. Wie zelf nooit zuinig aan hoeft te doen, heeft minder inlevingsvermogen bij hen die regelmatig aan het eind van hun geld een stukje maand overhouden. De andere kant zal ook meer moeite hebben om onze verkozenen als ‘een van ons’ te herkennen als dit beperkt blijft tot mooie woorden en holle retoriek. ‘Een van ons’ wil zeggen dat je voorop loopt in de strijd en voor jezelf niet meer reserveert dan de mensen waarvoor je actief bent. Solidariteit is ook op dit punt noodzakelijk om als SP een ‘vis in het water’ te blijven.

Samengevat: Platform Rosa verdedigt de afdrachtregeling van de SP tegen de burgerlijke kritiek van ministers en hoogleraren wiens partijen de georganiseerde solidariteit binnen de SP niet bij kunnen benen met contributies, subsidies en bedrijfs-sponsoring. We verdedigen de afdrachtregeling tegen raadsleden die vinden dat hun werk hoger aangeslagen dient te worden dan het werk van bestuursleden, folderaars, kaderleden die voor dag en dauw aan de fabriekspoort staan en vrijwilligers die door weer en wind voor de SP op pad gaan. Zonder dat daar meer dan een kop koffie tegenover staat. Wél zijn we van mening dat de politieke betekenis van de afdrachtregeling nog meer dan nu centraal moet staan in de scholing van aankomende SP-vertegenwoordigers, maar ook in de informatie naar buiten toe.

15 september 2007

Congresstuk SP ontbeert visie en inspiratie

Filed under: Congres,Partijorganisatie — platformrosa @ 10:25 25

Op 24 november 2007 houdt de SP haar vijftiende partijcongres. Op dit congres wordt de partijorganisatie tegen het licht gehouden en wordt een nieuw partijbestuur gekozen. Volgens Platform Rosa een uitstekende gelegenheid om de balans op te maken van de afgelopen jaren en een brug te slaan naar een nieuwe fase in de ontwikkeling van de SP. Lukt het de partij om de zetel- stemmen- en ledenwinst om te zetten in een kwalitatieve versterking van de partij? Waar wil de partij staan bij het volgende (organisatorische) congres in 2010? Welke concrete maatregelen stelt de congrescommissie voor om de te verwachten kwantitatieve groei bij de raadsverkiezingen in 2010 aan te kunnen? Welke lessen trekken we uit de afgelopen periode, die zowel de Museumplein-protesten in 2004, als de verkiezingswinsten van november 2006 en maart 2007, als de recente ontwikkelingen rondom Düzgün Yildirim omvat?

Wie de conceptstukken ‘Evaluatie’ en ‘Fundamenten Versterken’ van de congrescommissie leest, zal weinig antwoord op deze vragen vinden. De evaluatie mist een kritische terugblik op de afgelopen periode. Zeker, de partij heeft een grote verkiezingswinst geboekt bij de afgelopen Kamer- en Statenverkiezingen. Door op te schuiven naar het midden, al te radicale standpunten over bijvoorbeeld NAVO en Koningshuis uit het verkiezingsprogramma te laten, en de partij als potentiële coalitiepartner van PvdA en CDA te profileren, heeft de partij een flink aantal zetels gewonnen. Aan de andere kant is Balkenende nog steeds premier en is de strijdbare stemming van 2003 en 2004 compleet verdampt. Ten tijde van de grote vakbondsdemonstratie in 2004 was een meerderheid van PvdA, GroenLinks en SP een serieuze mogelijkheid en wilde een significant deel van de vakbondsleden zelfs zo ver gaan als een algemene staking om de regering tot aftreden te dwingen. Anno 2007 is er van die strijdbare stemming weinig meer over, hebben CDA, VVD en PVV een riante rechtse meerderheid in de peilingen en regeert Balkenende nog steeds in het Catshuis. Ergens is er iets fout gegaan, maar de geïnteresseerde lezer zal dit niet in de evaluatie vinden.

Ook de recente aandacht binnen de partij – en in de media – over het functioneren van de partijdemocratie, de concentratie van functies binnen de partij, de afdrachtregeling, het omgaan met Internet enzovoorts geeft geen aanleiding tot kritische zelfreflectie binnen de partij. Als hier al melding wordt gemaakt in de congresstukken, dan betreft het slechts een bevestiging van bestaand beleid. De koppeling van het fractie- aan het partijvoorzitterschap, breed uitgemeten in de media en ook binnen de partij geen vanzelfsprekendheid (meer), wordt niet besproken. De kritiek op het functioneren van de partijraad als hoogste orgaan binnen de partij – het partijbestuur zit de vergadering voor en bepaalt de agenda en de vergaderorde – is geen reden om te bezien of het ‘parlement van de SP’ (Fundamenten Versterken, p. 22) niet met wat meer bevoegdheden toegerust kan worden om ook daadwerkelijk als een onafhankelijk parlement het partijbestuur en de Kamerfractie te kunnen controleren.

De conceptversie van Fundamenten Versterken ontbeert visie en inspiratie om een echte verbeterslag naar de toekomst toe te maken en de partij toe te rusten voor de komende te verwachten verkiezingsoverwinning. Reeds nu zouden de afdelingen planmatig moeten werken aan het scholen van kaders, zowel voor het raadswerk als voor het organisatorische werk in de afdeling. Verbreding van de vaak smalle basis van de partij – dus vergroting van het aantal leden wat daadwerkelijk in de afdeling participeert – moet een hoofdtaak zijn, net als het versterken van de contacten in de wijken en bedrijven, weten wat er leeft en daar adequaat op reageren. De partij moet, uit alle kritiek die haar de afgelopen maanden ten deel is gevallen, de opmerkingen die hout snijden filteren en omzetten in verbetervoorstellen. Thans reageert Fundamenten Versterken enkel op de waan van de dag. Een treffend voorbeeld is paragraaf 5.2 (p. 28) waarin, nota bene onder het kopje ‘Partijraad’, de statenleden wordt opgedragen de vastgestelde lijstvolgorde te respecteren. De eerstvolgende verkiezingen voor de Eerste Kamer zijn nota bene pas in 2011! De enige reden waarom dit voorstel opgenomen lijkt, is om – achteraf – de kritiek van de huidige statenleden (zij waren volgens hun zeggen niet geïnstrueerd om op de nummer 1 van de lijst te stemmen) te kunnen pareren!

De SP moet, na de kwantitatieve groei (in stemmen, zetels, leden) in de aankomende periode daadwerkelijk kwalitatieve vooruitgang boeken. Daar is méér voor nodig dan het handhaven van de status quo. De partij moet leren van de fouten in de afgelopen periode – dat vereist natuurlijk een eerlijke zelfkritiek die niet blijkt uit Evaluatie – en duidelijke, meetbare verbeterdoelen stellen die de partij vooruit helpen. Platform Rosa zal daar haar steentje zeker aan bijdragen.

Volgende pagina »

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.