Platform Rosa blog

2 juni 2008

Steun de buschauffeurs!

Filed under: In raad en daad — platformrosa @ 4:39 39

De Bredase SP roept reizigers op zich solidair te verklaren met de stakende buschauffeurs. Dit in tegenstelling tot de Jonge Socialisten, de jongerenorganisatie van de PvdA, die als stakingsbrekers fungeren en bussen in willen zetten om studenten te vervoeren van het station naar de scholen. Overgenomen van http://www.breda.sp.nl

Wees solidair met de buschauffeurs!

Vanaf zondag 1 juni staken de buschauffeurs van Veolia, net als hun collega’s in heel Nederland, voor een betere CAO. Al maandenlang voeren ze actie voor een loonsverhoging van 3,5%. Net als bijvoorbeeld postbodes, politieagenten, treinpersoneel en personeel in de zorg is het belangrijk en soms zwaar werk met een in verhouding karige beloning. De werkgevers willen echter niet verder gaan dan een sigaar uit eigen doos. Zij wentelen de problemen die door de opgedrongen marktwerking is ontstaan af op de chauffeurs. En indirect ook de reizigers, door te bezuinigen op materiaal en de veiligheid en het reiscomfort in gevaar te brengen door onmogelijke dienstregelingen. De vervoerder die de laagste inschrijving heeft op een concessie moet immers ergens dit geld terugverdienen, door te bezuinigen op mensen en materiaal. Daarbij is niemand gebaat: reizigers niet en chauffeurs niet. Daarom roepen we reizigers op om zich solidair te verklaren met de buschauffeurs en samen een halt toe te roepen aan de voortdurende kaalslag van ons openbaar vervoer.

Advertenties

27 oktober 2007

SP verliest contact met doelgroep: wat te doen?

Filed under: In raad en daad,Socialisme — platformrosa @ 1:18 18

De SP verliest momenteel fors in de peilingen. Bij de Nova-peiling van 26 oktober haalde de partij nog maar 17 zetels, tegenover de 25 die ze nu in de Kamer heeft. De partij verliest bijna vijf procentpunt van haar aanhang. Verdonk en Wilders halen samen 31 zetels in de peilingen. Dit resultaat lijkt nauwelijks toe te schrijven aan de negatieve publiciteit die de SP deze zomer ten deel viel – die is inmiddels weer ver weggeëbd. Er is meer aan de hand: de SP verliest het contact met een belangrijk deel van haar doelgroep. Het beeld wat de gewone man (laten we zeggen: iedereen met een inkomen tot modaal) van de SP zou moeten hebben, is dat van een partij die solidariteit hoog in het vaandel heeft, dicht bij de mensen staat en oog heeft voor hun problemen zonder populistisch te zijn, die vernieuwend is en een visie heeft op Nederland en de wereld.

Solidariteit zit wel goed: als het gaat om zorg, armoedebestrijding, en internationale solidariteit weten mensen ons te vinden. Maar hoe dicht staat de SP vandaag de dag nog werkelijk bij de mensen? Hoe vaak zijn SP’ers nu écht te vinden in de wijken om uit eerste hand te horen wat er speelt? Hoeveel oog heeft de SP voor reëel bestaande problemen zoals leefbaarheid, criminaliteit, veiligheid, overlast, beheer van de openbare ruimte en dergelijke? Hoeveel heeft de SP geleerd van de opkomst van de Leefbaar-partijen in de afgelopen jaren?

Veiligheid – hoewel gekaapt door rechtse populisten – is een links thema! Immers, de mensen die het meest te maken hebben met criminaliteit, overlast, bedreigende situaties en geweldsdelicten zijn niet de mensen in de ‘gegoede wijken’, maar de inwoners van de traditionele arbeiderswijken. Hetzelfde geldt voor het aanzien van de openbare ruimte (hoe ziet je directe woonomgeving eruit?) De veegwagen en de snoeiploeg komt over het algemeen vaker langs in het toeristisch centrum en in de betere wijken dan in de arbeidersbuurten. Deze reëel bestaande problemen worden soms ongenuanceerd geuit. Iedere raadsfractie zal wel eens brieven ontvangen waarin geklaagd wordt over ‘kut-Marokkanen’ of waarin geëist wordt dat de ‘Polen het land uitgesodemieterd worden’. Te vaak reden om de klachten maar terzijde te schuiven.

Als links er niet in slaagt om socialistische antwoorden te vinden op problemen die mensen ervaren, dan komen ze vanzelf terecht bij de eenvoudige, populistische en xenofobe antwoorden van Wilders en Verdonk. Het onderzoeken van de situatie en het formuleren van die antwoorden vereist goed geschoolde kaderleden, die dieper liggende oorzaken kunnen doorgronden, en niet verzanden in hetzij de kop in het zand steken (‘het is allemaal racistisch gebral’), hetzij met schijn-oplossingen komen (‘dat tuig moet harder aangepakt worden’).

Iedere SP-afdeling zou een speerpunt moeten maken van dit soort onderwerpen. Dat betekent luisteren naar mensen, dieper liggende oorzaken achterhalen, oplossingen aandragen, actie ondernemen en vooral bij iedere stap de mensen op de hoogte brengen. Neem als voorbeeld de ervaren overlast van Polen. Deze mensen worden door huisjesmelkers vaak met velen in een veel te kleine woning gehuisvest voor veel te hoge huurprijzen. Ze staan vaak met de rug tegen de muur – zijn zonder woonruimte – of kennen hun rechten niet. Huisjesmelkers en illegale uitzendbureaus verdienen er veel aan; controle op naleving van de regels lijkt vaak niet te gebeuren. De concentratie van deze mensen in te kleine woonruimte leidt vaak tot geluids- en parkeeroverlast. De SP-fractie of afdeling kan – na gedegen (buurt-)onderzoek – maatregelen eisen van het college: bijvoorbeeld hard optreden tegen huisjesmelkers waardoor illegale bewoning en daarmee overlast afneemt; bedrijven verantwoordelijk stellen voor fatsoenlijke huisvesting van seizoensarbeiders. Bij iedere stap hoort de buurt goed geïnformeerd te worden. Hiermee laten we zien dat we hun problemen serieus nemen, maar hebben we ook een gelegenheid om onze socialistische analyse van het probleem over te brengen.

De SP staat traditioneel bekend als een partij die in de wijken aanwezig is en weet wat er leeft. Het vereist een grote krachtsinspanning van de partij om dat waar te maken, en nieuwe partijgenoten (die deze ervaring vaak niet hebben) te scholen in alle praktische en inhoudelijke aspecten die daarmee samenhangen.

26 september 2007

Voedselbanken en de SP

Filed under: In raad en daad,Socialisme — platformrosa @ 4:43 43

Op 1 januari 2007 waren er 77 voedselbanken in Nederland aangesloten bij de Stichting Voedselbank Nederland, die samen wekelijks 12.000 gezinnen aan een voedselpakket helpen. Honderden vrijwilligers (bijvoorbeeld SP-leden) zijn hier iedere week mee in de weer, die zich belangeloos inzetten voor hun medemens. Dat is bemoedigend. Anno 2007 zijn dus duizenden gezinnen afhankelijk van charitas voor de meest basale levensbehoeften. Dat is droefwekkend. Hoe ga je als socialist met het fenomeen voedselbanken om? De Bredase SP-fractie voerde in 2005 actie tegen de armoede, in verband met de toen in Breda net geopende voedselbank. Onderstaande tekst werd toen als folder verspreid.

Onlangs is in Breda een tweede voedselbank geopend waar vrijwilligers voedsel verstrekken aan mensen met een laag inkomen. De SP in Breda vindt het enerzijds fantastisch dat er zo veel solidariteit aanwezig is in de samenleving. Alle lof voor mensen die zich belangeloos inzetten om de ergste nood te lenigen. Anderzijds vinden wij het schandalig dat in een steenrijk land als het onze, dit noodzakelijk blijkt te zijn.

De bijstand is bedoeld om te kunnen voorzien in de noodzakelijke kosten van het bestaan. Als mensen het financieel zo slecht hebben, dat ze terug moeten vallen op een voedselbank, dan is er maar één conclusie mogelijk, en dat is dat de uitkeringen te laag zijn om van te leven. Al jaren achtereen stijgen de kosten voor levensonderhoud zoals huur, ziektekostenverzekering, thuiszorg, studiekosten voor kinderen, etc. De uitkeringen en lonen blijven hierbij achter, waardoor steeds meer mensen in de knel raken en aangewezen zijn op hulp van charitatieve instellingen, zoals de voedselbanken. Een voedselbank is een mooi staaltje van solidariteit, maar heeft een groot nadeel: de kans is levensgroot aanwezig dat de overheid het bestaan ervan misbruikt om de inkomenspositie van de zwaksten in onze samenleving nog weer verder aan te tasten.

Geen incident
De opkomst van voedselbanken is geen incident. Het is geen ‘weeffoutje’, maar hoort bij het steeds verder oprukkende neo-liberalisme. Om te kunnen concurreren zijn ondernemingen en staten verplicht om de ‘onkosten’ zo laag mogelijk te houden. De ondergrens daarbij is niet het sociale geweten van degenen die het voor het zeggen hebben (anders zou er geen hongersnood in Afrika bestaan) maar de mate van bewustzijn, eensgezindheid en strijdlust bij degenen die op de werkvloer onze rijkdom produceren. Alle verworvenheden, zoals redelijke sociale voorzieningen, een achturige werkdag en het algemeen kiesrecht, zijn afgedwongen na lange strijd en worden weer net zo gemakkelijk ongedaan gemaakt als die strijd verzwakt. Ongeacht de staat van de economie, ongeacht of we een centrum-rechtse of een centrum-linkse regering hebben: armoede en uitbuiting horen bij het kapitalisme, zoals eb bij vloed hoort. De enige manier om structureel dit soort uitwassen uit te bannen, is door te strijden voor een andere maatschappij, waar de zeggenschap over de economie niet bij een enkeling ligt maar bij de samenleving als geheel.

Probleem écht oplossen
Het probleem van de armoede moet bij de bron worden aangepakt. Dat wil zeggen dat de lonen en uitkeringen hoog genoeg moeten zijn om normaal van te kunnen leven, zonder aangewezen te zijn op allerlei extra subsidies en hulp. En het wil zeggen dat er voldoende betaalbare woningen moeten zijn, en dat de toegang tot onderwijs en gezondheidszorg voor iedereen gewaarborgd is. De SP strijdt daarvoor. Nederland is rijk genoeg om iedereen van een fatsoenlijk bestaan te kunnen verzekeren. Wat ontbreekt, is de politieke wil om dat te doen. Onze oproep: laten we er samen voor zorgen dat iedereen in zijn eigen levensbehoeften kan voorzien, zonder daarbij afhankelijk te zijn van vrijwilligershulp. Laat gaarkeukens geen onderdeel worden van onze samenleving.

Inmiddels is er op initiatief van de SP ook een en ander veranderd rondom de lokale voedselbank. Zo houdt de Sociale Dienst een regelmatig inloopspreekuur om het onterecht niet-gebruik van voorzieningen waar mensen wél recht op hebben (door onbekendheid met regelingen, taalproblemen of anderszins) tegen te gaan.

17 september 2007

Een socialistische visie op profsport

Filed under: In raad en daad,Socialisme — platformrosa @ 11:32 32

Hoe kun je socialistische uitgangspunten vertalen naar de praktijk van alledag, bijvoorbeeld in de gemeenteraad? Socialisten doen méér dan de waan van de dag volgen: ze proberen een stapje verder te gaan en de zaak in een breder perspectief te plaatsen. Platform Rosa plaatst hier een opiniestuk van de Bredase SP-fractie in 2002, die werden geconfronteerd met grote financiële problemen bij de Bredase voetbalclub NAC. Het stuk is volgens ons een prima voorbeeld van hoe theorie gekoppeld kan worden aan praktische kwesties waar socialisten vandaag de dag mee geconfronteerd kunnen worden.

De visie van de SP op de situatie rond het betaald voetbal in het algemeen en NAC in het bijzonder
Wij hebben er in ons land voor het principe van de vrije markteconomie ‘gekozen’. Hierdoor worden organisaties en bedrijven gedwongen zoveel mogelijk winst te maken om hun voortbestaan te garanderen. Zoals elke sportliefhebber weet zijn er naast winnaars onvermijdelijk verliezers. Hierdoor vallen de kleintjes af en blijven er slechts enkele groten over. Dit proces is ook in het betaalde voetbal al jaren aan de gang. Door de alom geprezen marktwerking wordt het betaald voetbal nagenoeg volledig gecontroleerd door het grote geld, in de vorm van sponsoring, televisierechten etc. De transferprijzen en salarissen van topvoetballers worden opgestuwd tot bizarre hoogten. Het verenigingsideaal, de band met supporters, clubliefde enzovoort, verdwijnen steeds verder. Sponsors, welke volledig het beleid binnen de club bepalen, zien voetbalclubs enkel als reclame-object, waarmee de winsten vergroot kunnen worden. Een betaalde voetbal organisatie is vandaag de dag totaal oncontroleerbaar en ondemocratisch opgezet, met een directie die nauwelijks banden heeft met de stad en de club, met een raad van toezicht, investerings-BV’s en dergelijke. Volkssport nummer één staat nu op het punt volledig ten onder te gaan aan de wetten van de markt.

Risico’s
Onder druk van de marktwerking moeten er telkens weer financiële risico’s genomen worden, waarbij er altijd winnaars en verliezers zijn. NAC heeft gegokt en verloren en zit hierdoor zwaar in de problemen. Tegenvallen van TV-inkomsten, het zonder transfersom weggaan van Sergio en Christiano, NAC Basketbal, de bouw van de kantoorpanden, etc. Een aantal maal in het verleden moest de gemeente Breda financieel bijspringen. De gemeente heeft haar controlerende taak weinig serieus genomen. Het water staat momenteel tot de lippen en het weigeren van een licentie – wat neerkomt op een faillissement – is zeer reëel op dit moment. Niet alleen NAC maar vele andere clubs verkeren in zwaar weer en als we niks doen zal het gehele betaalde voetbal ten gronde worden gericht.

Het zal duidelijk zijn dat we op deze weg niet verder kunnen. De voetbalsport, bron van vermaak en ontspanning voor miljoenen over de hele wereld, wordt nu de nek omgedraaid door de commercie. Supporters en vrijwilligers, voor wie hun club heel veel betekend, zijn eerder ongenode gasten, die het ‘netwerken’ in de buisiness-seats verstoren. Het wordt tijd voor drastische maatregelen om het voetbal te redden. Voetbal is geen reclamemiddel, geen alibi voor netwerkende managers en snelle commerciële jongens!

Hoe zou het dan wel moeten volgens de SP?

  • Voetbalclubs moeten weer echte verenigingen worden, waarbij de algemene ledenvergadering het laatste woord heeft en niet het kapitaal.
  • Het bestuur dient, zoals in elke vereniging gekozen te worden door haar leden. En moet ook door de ledenvergadering weer per direct afgezet kunnen worden. De spelers en andere werknemers hebben een vertegenwoordiging in het bestuur, net als de gemeente.
  • De verwoestende werking van de vrije markt moet teniet gedaan worden. Voetbal – en andere sporten – hebben een ander doel namelijk:
    • Het bieden van een gezonde, sportieve uitlaatklep voor de beoefenaars;
    • Ontspanning en genot voor de liefhebber om naar te kijken;
    • Een belangrijke sociale, bindende factor zijn voor degenen die er bij betrokken zijn.
  • Salarissen voor spelers en andere professionals moeten teruggebracht worden naar normale proporties. Het feit dat iemand iets goed kan, rechtvaardigt niet de enorme salarissen die nu uitbetaald worden. Spelers zouden niet meer moeten verdienen dan een modaal salaris. Het is niet te verantwoorden dat zij het tien – tot honderdvoudige of meer verdienen van een productiemedewerker.
  • Voetbal moet voor iedereen toegankelijk zijn, dat wil zeggen dat de toegangsprijzen betaalbaar moeten zijn, er voldoende ruimte voor gehandicapten is en dergelijke.

Voorwaarden voor het geven van financiële steun
Vele clubs zitten in de problemen, er moet iets drastisch veranderen voordat de sport ten onder gaat aan de krachten van het grote geld. Als alle gemeenten geld in hun voetbalclubs blijven pompen verandert er niets, behalve dat de belastingbetaler de rekening betaalt. Simpelweg miljoenen schuiven is voor ons dus niet aanvaardbaar. Dat is dus dweilen met de kraan open. Wel vinden wij niet zomaar 10.000 (of meer) Bredanaars hun favoriete vrijetijdsbesteding af kunt pakken. De enige oplossing die voor de SP acceptabel is dat de gemeente de volledige controle over NAC overneemt, met als doel het weer terug te brengen naar een normale verenigingsstructuur zoals hierboven geschetst. Daarnaast dienen de voetbalorganisaties zoals de KNVB en de FIFA beleid te gaan voeren gericht op het weren van de invloed van de commercie op het voetbal. Dit niet alleen omwille van het voortbestaan van NAC maar om het betaalde voetbal als geheel. Sport – ook passieve – mag best wat kosten, we subsidiëren immers ook andere culturele uitingen, maar niet om een oneindige spiraal van stijgende salarissen en transfersommen te in stand te houden. Als oplossing voor de korte termijn is de SP voorstander van het geven van financiële steun, mits er aan onze voorwaarden wordt voldaan.

Breda, 29 juni 2002, SP-fractie Breda.

Blog op WordPress.com.