Platform Rosa blog

12 juni 2009

Joe Higgins verkozen

Filed under: Buitenland,Socialisme — platformrosa @ 1:20 20

Naast de tegenvallende uitslag voor links in Europa is er ook succes te melden: de verkiezing van Joe Higgins, lid van de Ierse Socialist Party in Dublin. Joe wist in Dublin de derde en laatste zetel te winnen, en versloeg daarbij de zittende Europarlementariërs van de liberale regeringspartij Fianna Fail en van Sinn Fein. Een buitengewoon goed resultaat voor een radicaal socialist in een districtenstelsel. Joe haalde 50.000 stemmen (12,4%) van de ‘first preference’ stemmen (Ierland kent een ingewikkeld systeem van stemoverdracht naar kandidaten van je tweede en derde voorkeur).

Op Joe’s campagnewebsite vind je achtergrondartikelen en video-filmpjes. Het meest tot de verbeelding sprekende is het moment dat de uitslag bekend wordt gemaakt, gevolgd door Joe’s eerste toespraak tot de media. In de voorafgaande dagen was er door verschillende politici gewaarschuwd voor het ‘rode gevaar’. In zijn toespraak stelde Joe dat de bankiers, de kapitalisten, de managers enzovoorts nu inderdaad reden hadden om bang te zijn! Joe kondigde tevens aan dat hij, net als toen hij lid van het Ierse parlement was, genoegen zou nemen met het ‘gemiddelde loon van een geschoold arbeider’ om midden in de arbeidersklasse te kunnen blijven staan.

Meer info: een sfeerverslag van de bekendmaking van de uitslag, een rapportage over Joe Higgins als TD (lid van het Ierse parlement), en op Joe’s campagnesite de video van de bekendmaking van de uitslag en Joe’s commentaar.

De SP-uitslag nader beschouwd

Filed under: Buitenland,Populisme en Rechts-extremisme,Socialisme — platformrosa @ 12:05 05

De uitslag van de verkiezingen voor het Europees Parlement zijn door verschillende linkse weblogs besproken. Peter Storm gaat hier en hier in op de nederlaag van links en winst van rechts bij deze verkiezingen. De Internationale Socialisten bekritiseren links in Nederland voor het gebrek aan strijd tegen Wilders die oorzaak was van de nederlaag. Offensief legt de nadruk op de falende ‘minder brussel’ campagne van de SP, net als Leo de Kleijn.

De SP heeft bij de afgelopen verkiezingen een stevige dreun gekregen. Zeker, ten opzichte van 2004 werd een minieme winst geboekt, maar de populariteit van 2006 en begin 2007 is voor meer dan de helft verdampt. Daar heeft natuurlijk de niet aflatende stroom incidenten, beginnend met de kwestie-Yildirim, aan bijgedragen. Een wethouder in Schiedam ging met het grootste deel van zijn fractie op eigen titel verder, een Statenlid werd geroyeerd vanwege zijn weigering om de afdrachtregeling te respecteren, in Utrecht, Heerlen, Enkhuizen, Velsen, Dronten, Deventer, Zandvoort, Nieuwegein en elders stapten raadsleden op, hun zetel meenemend. Dat draagt niet bij aan het beeld van een sterke, eensgezinde partij. Natuurlijk heeft Agnes Kant (nog) niet het charisma en de uitstraling van Jan Marijnissen.

Al deze facetten dragen bij. Maar de belangrijkste reden van het verlies ligt aan de partij zelf: de eeuwige twijfel tussen enerzijds fundamentele kritiek willen leveren en anderzijds binnen de marges van het kapitalisme willen blijven. De angst om potentiële Wilders-aanhangers voor het hoofd te stoten – voor een belangrijk deel geen racisten, maar proteststemmers – versus de angst dat Halsema en Pechtold alleen de credits krijgen voor hun harde aanpak. De wens om enerzijds over te willen komen als een betrouwbare coalitiepartner, anderzijds zich af te willen zetten tegen PvdA en CDA. De mislukte ‘Minder Brussel’-campagne is een goed voorbeeld van de spagaat waarin de SP zit. Enerzijds zich wel af willen zetten tegen Brussel (terecht natuurlijk!) maar toch de nuance willen zoeken en geen ‘onmogelijke’ eisen stellen. Het resultaat voor de SP was nog slechter dan de slechtste peiling in de afgelopen drie jaar.

De partij had er beter aan gedaan om de kansen die er lagen en nog steeds liggen te benutten. De kredietcrisis zal ook in 2009 en 2010 nog doordenderen. Veel mensen verliezen hun baan, zien hun pensioen in gevaar komen, hun beleggingshypotheek of appeltje voor de dorst verdampen, moeten doorwerken tot hun 67 en zien tegelijkertijd bezuingingen op zich afkomen. De partij moet een duidelijke keuze maken en het socialisme als alternatief vooropstellen. Zich niet beperken tot lapmaatregelen op korte termijn, maar vooral duidelijk maken dat het kapitalisme failliet is en vervangen moet worden door het socialisme. Dus een ‘Meer Socialisme’ campagne starten in plaats van een ‘Minder Brussel’. Als de tijd er nu niet rijp voor is, dan is ze dat nooit! Juist nu zijn mensen op zoek naar een alternatief, maar als de SP niet komt met de uitleg ‘het kapitalisme is de oorzaak en het socialisme de oplossing’ dan heeft Wilders’ uitleg ‘de islam is het probleem en het in de knieën schieten van querulanten de oplossing’ kans van slagen.

De SP moet ophouden met halfslachtige internetpetities zoals ’65 blijft 65′ die geen zoden aan de dijk zetten en slechts een waterig aftreksel zijn van een echte actie. Waar is de tijd gebleven dat de SP de partij kon mobiliseren, gedurende bijna een jaar lang, om een multinational als Ikea op de knieën te dwingen?

Samengevat: om de neergang van de SP te stoppen, moet de koers gewijzigd worden. De SP moet zich weer opwerpen als fundamenteel alternatief voor het kapitalisme. Daar hoort bij dat de SP nadrukkelijk keuzes maakt en de hele partij mobiliseert voor dit doel. Niet de kritiek focussen op een deelterrein, zoals de verhoging van de pensioenleeftijd, maar uitzoomen en de partij in stelling brengen voor een alternatief: het socialisme. Dat is de enige uitweg uit de crisis waar de partij zich in bevindt.

16 oktober 2008

Spionageschandaal rond Olivier Besancenot

Filed under: Buitenland — platformrosa @ 4:12 12

Olivier Besancenot, de belangrijkste leider van links Frankrijk – als het aan de Fransen ligt – en frontrunner van de Nieuwe Anti-Kapitalistische Partij, werd maanden lang bespioneerd. Lees hieronder het artikel uit het Parool:

Idool van Frans links werd lang bespioneerd

Het zijn gouden tijden voor de jonge LCR-leider Olivier Besancenot (34), die een deeltijdbaan heeft als postbode in de chique Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine. Foto AP

De Franse politicus Olivier Besancenot is heel links, en zeer populair. Lang werd lacherig gedaan over zijn bewering dat hij en de zijnen werden bespioneerd. Nu heeft de politie verdachten aangehouden.

Een zetel in het Franse parlement heeft de Communistische Revolutionaire Liga (LCR) niet. Het hoofdkantoor bevindt zich in een aftandse drukkerij in Montreuil, net buiten Parijs.

Toch zijn het gouden tijden voor de jonge LCR-leider Olivier Besancenot (34), die een deeltijdbaan heeft als postbode in de chique Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine.

Veel Fransen zien hem als de belangrijkste oppositieleider, waarmee hij socialistische kopstukken als voormalig presidentskandidate Ségolène Royal en de leider van de Socialistische Partij (PS) François Hollande ver achter zich laat. Alleen de Parijse burgemeester Bertrand Delanoë is bij Fransen net iets populairder dan Besancenot.

Dat sommigen hem zeer serieus nemen, blijkt uit een spionageschandaal dat zich rond hem heeft ontwikkeld. Volgens het weekblad L’Express is het privéleven van Besancenot tussen oktober vorig jaar en begin dit jaar op de voet gevolgd door lieden die daartoe niet bevoegd waren. Zij kwamen van alles te weten over zijn huis, kinderen, partner en hun bankrekeningen.

Dinsdag verrichtte de politie in die zaak tien aanhoudingen. Onder de verdachten bevinden zich vijf politieagenten, een privédetective, een voormalig rechercheur van de Parijse politie en een zakenman, Antoine di Zazzo. Deze is directeur van de Franse tak van het Amerikaanse bedrijf Taser, dat elektroshockwapens, stun guns, verkoopt aan onderdelen van de Franse politie.

Besancenot was tijdens de verkiezingscampagne van vorig jaar fel gekant tegen die elektrische wapenstokken, die volgens hem al verantwoordelijk zijn voor het verlies van 150 levens in de VS. Di Zazzo ontkent dat en heeft Besancenot aangeklaagd wegens laster.

Volgens de de justitie hebben de aangehouden agenten zich in opdracht van Di Zazzo toegang verschaft tot de archieven van de inlichtingendienst van de politie. De ex-rechercheur werkte sinds kort bij een bank, waar hij toegang had tot informatie over de financiën van het gezin Besancenot.

”Ik ben kwaad, erg kwaad,” zei Besancenot gisteren. Hij kwam al geruime tijd geleden met de beschuldigingen, maar werd toen afgeschilderd als een paranoïde politicus, belust op aandacht. De arrestatie van zijn beweerde belagers heeft daar verandering in gebracht. Maandag komen ze voor de rechter.

Mogelijk worden nu ook de klachten van Ségolène Royal serieus genomen, die enkele malen aangifte heeft gedaan van inbraken waarbij niets werd meegenomen, maar waarbij documenten grondig waren bestudeerd. Royal liet doorschemeren ‘elementen binnen de geheime dienst’ te verdenken’

De ambities van Olivier Besancenot reiken verder dan de leiding over een extreem-links partijtje. Bij de laatste presidentsverkiezingen trok hij anderhalf miljoen stemmen, ruim vier procent van het totaal. Met een nog op te richten Nieuwe Anti-Kapitalistische Partij wil hij vanaf volgend jaar alle groeperingen ter linkerzijde van de Parti Socialiste verenigen. (OLIVIER VAN BEEMEN)

3 augustus 2008

Naar een nieuwe antikapitalistische partij in Frankrijk

Filed under: Buitenland — platformrosa @ 2:58 58

Door Matthias Lievens, overgenomen van www.grenzeloos.org

Afgelopen zaterdag vond in Parijs een eerste conferentie plaats die moet leiden tot de oprichting van een nieuwe anti-kapitalistische partij in Frankrijk. Zo’n 1000 gedelegeerden, die ongeveer 300 lokale comités en 10.000 activisten vertegenwoordigden, name deel. Aan de basis van dit initiatief ligt de LCR, de Franse zusterorganisatie van de SAP, die tijdens de laatste presidentsverkiezingen telkens tussen de 4 en de 5 procent haalde, en daarmee de tweede kracht ter linkerzijde werd, na de PS, maar voor de groenen en de PCF.

Die laatste geraakt niet uit de malaise na de slechte score (2 procent) tijdens de presidentsverkiezingen, en wordt door velen zelfs niet langer als een nationale politieke factor beschouwd, hoewel de partij wel een reeks lokale bastions behoudt.

De PS is volledig verkocht aan het neoliberale beleid, en de PCF en Groenen hangen steevast hun karretje aan dat van de PS, om samen regeringen te vormen die een beleid voeren dat niet meer is dan een variant van het neoliberalisme. De regering van de Gauche Plurielle die in 1995 aan de macht kwam, privatiseerde méér publieke ondernemingen dan de rechtse regeringen ervoor en erna. De ontevredenheid over het neoliberale beleid vertaalde zich in massale strijd op straat. Ettelijke miljoenen Fransen protesteerden de afgelopen jaren tegen de pensioenhervormingen, de Europese Grondwet, het Contrat Première Embauche enzovoort. In de verkiezingen drukte dit protest zich uit in de stem voor de LCR en zijn jonge woordvoerder, de postbode Olivier Besancenot.

De LCR wil nu in die nieuwe situatie haar verantwoordelijkheid opnemen, en de anti-kapitalistische linkerzijde ‘van schaal doen veranderen’. Jarenlang was die linkerzijde klein en speelde ze geen nationale rol. De LCR deed recent een oproep aan alle activisten, vakbond kaderleden, linkse burgers om samen een nieuwe partij te maken, een die het verzet tegen het neoliberalisme organiseert, een antikapitalistisch programma heeft, en onafhankelijk blijft van sociaal-liberale regeringen met de PS.

Olivier Besancenot

‘Olivier Besancenot (de woordvoerder van de LCR en gangmaker van de nieuwe anti-kapitalistische partij) wordt nu gezien als de beste oppositiestem tegen Sarkozy, terwijl de PS stil blijft of medeplichtig is aan zijn regeringspolitiek’, meende Alain Krivine, mei 68-leider en lange tijd woordvoerder van de LCR, zaterdag op de conferentie. Het succes van de campagne voor een nieuwe anti-kapitalistische partij vloeit dan ook vooral voort uit de gapende leegte die de verrechtsing van de PS, en in haar zog van de PCF en de groenen, heeft geopend.

Probleem voor de LCR is dat er geen georganiseerde partners zijn voor de opbouw van een nieuwe partij. Lutte Ouvrière, een andere trotskistische partij waarmee de LCR in het verleden samen aan verkiezingen deelnam (vaak met succes, in ’99 bijvoorbeeld hadden ze samen 5 europarlementsleden), weigerde bijvoorbeeld in het verhaal mee te stappen, en keerde naar binnen. Een minderheidstendens van Lutte Ouvrière werd wel observator binnen de nieuwe partij. De LCR moet daarom een beroep doen op talrijke onafhankelijke individuen, vakbondsmensen, jongeren, die individueel de stap zetten naar de nieuwe partij. De LCR doet er alles aan om voldoende democratische ruimte te creëren om dat mogelijk te maken. Als enige georganiseerde kracht binnen de nieuwe partij zou de LCR, met zijn 3500 activisten, immers deze nieuwe partij onmiddellijk naar zijn hand kunnen zetten. Afgelopen zaterdag werd een comité samengesteld dat de voorbereiding van de lancering van de nieuwe partij op zich moet nemen. Van de 60 leden van dit comité zijn er slechts 23 lid van de LCR.

Ondertussen haalt Olivier Besancenot hoge scores in de opiniepeilingen. 45 tot 60 procent van de Fransen willen hem ‘een grotere politieke rol toedichten’. Daarmee is hij de derde populaire politicus, na Sarkozy en Ségolène Royal. Hij reist het land af om lokale stakingsacties en verzetsbewegingen te ondersteunen. Zijn anti-kapitalistisch discours is zelfs in de massamedia te horen. De PS begint zich serieus ongerust te maken. Of deze tendens geconsolideerd zal kunnen worden, zal de toekomst moeten uitmaken. Maar in elk geval lijkt het Franse partijlandschap grondig herschikt te zullen worden. Deze ontwikkelingen worden door de internationale linkerzijde aandachtig gevolgd. Mogelijk wordt de Franse ervaring een eerste begin in de heropbouw van een eigentijdse anti-kapitalistische linkerzijde met reële politieke invloed.

Dit artikel verscheen eerder op de webpagina van Rood, het blad van de Belgische SAP-LCR.

15 juni 2008

The Irish say ‘NO!’

Filed under: Buitenland — platformrosa @ 1:19 19

De Ieren hebben de Europese Grondwet – het mag niet meer zo heten, maar in de praktijk is het hetzelfde als waar de Nederlanders ondubbelzinnig NEE tegen hebben gezegd – in meerderheid afgestemd in het door de Grondwet verplichte referendum. Ongetwijfeld zouden vele andere Europeanen – als ze maar de mogelijkheid hadden gehad – hetzelfde gedaan hebben. En terecht. De Europese Grondwet is enkel bedoeld om de belangen van het internationale kapitalisme vast te leggen. De ‘vrije markt’ (lees: het ongebreidelde kapitalisme) is zelfs als zodanig in de Grondwet opgenomen als leidend mechanisme, net zoals de almacht van de Communistische Partij in de Sovjet-Unie in de Grondwet was vastgelegd (in plaats van keer op keer getoetst én bevestigd bij vrij debat en vrije verkiezingen van de Sovjets).

De Ierse arbeidersklasse heeft gelukkig hun verantwoordelijkheid tegenover de hele Europese arbeidersklasse genomen en heeft de grondwet afgestemd. De SP feliciteert terecht de Ieren met hun overwinning. Jammer genoeg geeft Harry van Bommel in zijn opiniestuk allerlei nationalistische redenen waarom de Ieren tegen de Grondwet zouden hebben gestemd: “Door de solidariteitsclausule zou de militaire neutraliteit van Ierland onder druk komen te staan. Ook zou een wijziging van het landbouwbeleid als gevolg van het verdrag voor Ierland zeer nadelig zijn. Verder vreesden de Ieren dat het verdrag zou kunnen leiden tot bemoeienis met de lage vennootschapsbelasting in Ierland.”, aldus Van Bommel. Los van al deze pragmatische punten hopen we – en vertrouwen we erop – dat een significant deel van de Ieren de Grondwet om principiele gronden heeft afgewezen. Namelijk omdat zij slechts ten doel heeft om het internationale kapitalisme te dienen.

Blog op WordPress.com.