Platform Rosa blog

28 november 2009

Geachte mevrouw Jongerius

Filed under: Gastposting — platformrosa @ 4:30 30

Amsterdam, 27 november 2009.

Geachte mevrouw Jongerius,

Op 2 oktober 2004 was ik op het Museumplein om te demonstreren tegen de bezuinigingsplannen van het kabinet. Daarmee hield ik mij volledig aan de oproep van de organisatoren. De demonstratie was gericht tegen de bezuinigingsplannen van het kabinet. Zo meldden de officiële slogans, de officiële oproepen, de brief die mijn vakbond mij deed toekomen, de interviews die er met kopstukken van Vakbond en andere werden uitgezonden.

Ik sprak heel veel mensen op het Museumplein, omdat ik folders uitdeelde. Ik sprak dus onbekenden en ze hadden één overeenkomst: ze waren woest op de niet aflatende stroom van bezuinigen die er sinds 1981 al over dit land wordt uitgestort. De actiebereidheid was overweldigend in Amsterdam onder de aanwezigen en in de treinen die propvol onderweg waren naar Amsterdam, en voor een deel nooit de plaats van bestemming zouden bereiken.

Ik sprak actieve leden van de FNV, ik sprak met ongeorganiseerde arbeiders die zich, soms met een groep collega’s, naar Amsterdam had begeven; ik sprak met werkende jongeren, scholieren en studenten. En met alle verschillen die er tussen was, sprak 1 allesoverheersende overeenkomst: de maat is vol!

Zij hadden zich waarschijnlijk en masse aangemeld als lid van de FNV als de FNV zich daar, op dat plein, op die dag, had uitgesproken zoals zij hadden verwacht: Wij zijn uitgepolderd. We gaan niet meer onderhandelen met kabinet of werkgevers – we gaan over tot harde actie en de boel gaat plat.

Maar dat gebeurde niet. Vanaf het podium was tot grote irritatie van de aanwezigen “geouwehoer” te horen over onderhandelen en een vuist maken aan de onderhandelingstafel. De Vakbeweging bewees die dag zo ver van haar achterban te zijn afgedreven dat hun achterban ter plaatse hun speeches als “ geouwehoer” diskwalificeerde.

Geschiedvervalsing en het “Museumpleinakkoord”.

U was afgelopen zaterdag verbolgen dat de Museumakkoorden waren geschonden. Ik kan u verzekeren dat zeer veel demonstranten al in 2004 verbolgen waren over dat Museumpleinakkoord omdat ze zich zwaar misbruikt voelden door de vakbonden die dit akkoord als een overwinning door de strot van de leden heeft gedouwd als het best haalbare uit de onderhandelingen.

Veel demonstranten wisten in 2004 al dat de vakbond zich voor de zoveelste keer in het pak had laten naaien door werkgevers en kabinet. Het is verbijsterend dat de vakbond zelf daar 5 jaar later pas achter is gekomen.

En dan het aantal demonstranten in 2004 – volgens de FNV op de dag zelf 200.000. Ik stond naast een politieagent op het Museumplein toen hij berichten over aantallen binnen kreeg via zijn mobilofoon. Ik vroeg hem: “Hoeveel mensen zijn er?” Hij zei: “Er zijn al meer dan een half miljoen mensen in de stad en dat worden er alleen nog maar meer. Ik krijg net door dat er nog duizenden mensen in de treinen zitten op weg naar Amsterdam. Maar ze kunnen er niet in…de stad is vol. Het is een chaos op het station.“

Ik zie geen enkele reden waarom een politieagent ter plaatse verkeerd wordt ingelicht via zijn mobilofoon. Voor de politie is er op het moment van de demonstratie geen ander probleem dan het ordeprobleem. De politieagent ter plaatse moet weten hoeveel mensen er zijn opdat hij een inschatting kan maken wat er zal gebeuren en moet gebeuren, als er een ordeprobleem ontstaat. De beste man vertellen dat Amsterdam bevolkt wordt door meer dan een half miljoen demonstranten en dat er nog duizenden in treinen onderweg zijn terwijl het er maar 200.000 in totaal zijn, heeft politietechnisch geen enkele zin. Deze politieman heeft mij dus de meest adequate schatting doorgegeven van dat moment.

Ter plaatse versprak Angela Groothuizen zich één maal en riep dat er 300.000 mensen op het Museumplein waren (en dat klopte weer met de informatie van de politie ter plaatse) om dat een kwartier later in te trekken en naar beneden bij te stellen (200.000 demonstranten totaal). Maar er waren 300.000 demonstranten op het Museumplein, meer dan 200.000 in de periferie van het Museumplein, die via speciale lichtborden werden gewaarschuwd om niet het Museumplein op te gaan omdat dit vol was. Zij dromden rondom het Museumplein, opgestuwd door nieuwe demonstranten die nog niet wisten dat het Museumplein vol was. Die demonstranten, door de autoriteiten weg geleid van het Museumplein, werden door de organisatoren opeens niet meer meegeteld als demonstrant terwijl ze dat wel waren evenals de treinen vol demonstranten onderweg naar het Museumplein.

De organisatie had meer dan een half miljoen mensen op de been gekregen op 2 oktober 2004. Meer dan een half miljoen mensen die razend waren en bereid om actie te voeren, de straat op te gaan, het werk neer te leggen – door te gaan met de strijd totdat de afbraak van de afgelopen decennia tot staan gebracht was en met een nieuw elan een sociale politiek zou worden gevoerd.

De Vakbond heeft nog tijdens diezelfde demonstratie het aantal demonstranten – dat gehoor had gegeven aan de oproep van de Vakbond en aanwezig was in Amsterdam – meer dan gehalveerd. De enige verklaring die ik hiervoor kan bedenken hangt samen met het “geouwehoer” van het podium. De vakbonden waren helemaal niet van plan om actie te gaan voeren. Het doel van de demonstratie was alleen een poging om werkgevers en regering onder druk te zetten met het oog op verdere onderhandelingen. Maar daarvoor kwamen de demonstranten helemaal niet. Zij kwamen om iedereen te laten zien dat ze actiebereid waren.

Die opkomst, zo overweldigend en zo actiebereid, was blijkbaar te groot voor de organisatoren; een vakbeweging die al lang geen plannen meer heeft liggen voor grote acties en hun leiders kiest op onderhandelingsbekwaamheid en niet op actiebekwaamheid. Daarom wilde de Vakbond al tijdens de demonstratie duidelijk maken aan de eigen achterban dat het eigenlijk niet zo heel veel voorstelde en dat het een leuke versterking was voor de onderhandelingen maar onvoldoende voor verdere acties.

Dat was een onvergeeflijke fout op de dag zelf, omdat het direct de onderhandelingspositie verzwakte; de werkgevers zagen wat ik zag – de vakbond gaat niet oproepen tot echte acties – dus we hoeven ons niet onder druk te laten zetten door een groepje mensen op het Museumplein, Daarnaast was het verraad aan de mensen die op die dag demonstreerden tegen bezuinigingen in het onderwijs, in de zorg, het bevriezen van het minimumjeugdloon, het ontkoppelen van de bijstand enz. enz.

Nederland heeft een strijdbare en sterke Vakbeweging nodig.

De Vakbeweging heeft bestaansrecht en een strijdbare en actiebekwame vakbond is heel hard nodig. Tijdens de demonstratie in Rotterdam afgelopen zaterdag werd opgeroepen om over 65 dagen, op maandag 25 januari, op te trekken naar Den Haag. Deze oproep leek mij meer gericht aan de mensen op het podium dan aan de mensen ervoor, want WIJ willen wel. Nu de vakbeweging nog!

De FNV heeft nog twee maanden om het land te overtuigen van haar eigen kracht en leiderschap en nu eindelijk op te houden met polderen en onderhandelen. De FNV heeft nog twee maanden om de achterban op te roepen tot grote actie, langdurige actie, compromisloze actie. De achterban van de Vakbeweging bestaat niet alleen uit leden, maar vooral uit heel veel niet-leden die in deze ijskoude, individualistische vervreemdende maatschappij een organisatie als de vakbeweging nodig hebben om voor hen te gaan staan; standvastig, solidair, compromisloos, strijdbaar en sterk.

Een vakbeweging met een visie op de wijze waarop de maatschappij wel georganiseerd moet worden, met een breed plan dat wel sociaal is. Een plan waarover geen compromissen met kabinet of werkgevers kan worden gesloten omdat in de afgelopen 25 jaar ieder compromis met ieder kabinet en iedere werkgeversorganisatie heeft geleid tot een verdere afbraak van onze beschaving.

Nederland verdient beter!

Als de vakbeweging haar bestaansrecht wil hervinden zal de vakbeweging barricadebouwers moeten rekruteren in plaats van onderhandelingstijgers. En met alle respect, mevrouw Jongerius, als u daar niet toe in staat bent omdat u bent aangenomen om te onderhandelen en niet om op de barricade te staan – maak dan plaats voor iemand die wel weet hoe er op de barricade moet worden gestreden.

In naam van de beschaving van ons land, in naam van de vakbeweging en in naam van de arbeiders die u zegt te vertegenwoordigen maar die u (en uw voorgangers) tijdens de zoveelste ronde aan tafel met werkgevers en/of kabinet lang geleden bent kwijt geraakt.

Met vriendelijke groet,

Anita de Waal.

Lid Vrouwenbond en ABVA KABO

2 reacties »

  1. […] de Waal, zelf  lid van de Vrouwenbonden van ABVA KABO, riep in een open brief,  “Geachte mevrouw Jongerius”, op het weblog van Platform Rosa, de immense protestmanifestatie, de woede van de demonstranten, […]

    Pingback door Verraad? Capitulatie? Business as usual? « Rooieravotr — 21 december 2009 @ 2:32 32

  2. De vakbonds-aristocratie heeft de arbeiders uitgeleverd aan de werkgevers, politici en racistsiche organisaties, omdat ze meedenken met hen en niet bereid zijn te strijden voor behouden van en het uitbreiden van de rechten voor arbeiders/sters.

    Reactie door Harry — 19 januari 2010 @ 3:13 13


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: