Platform Rosa blog

28 augustus 2008

Woensdag gehaktdag!

Filed under: Populisme en Rechts-extremisme — platformrosa @ 1:56 56

Die reclameleus stamt nog uit de tijd dat de slager op woensdag zijn restje vlees van het weekend verwerkte tot gehakt en dit in de aanbieding deed. Zuinig en sober als de Nederlanders in de jaren ’50 waren, werd het al snel een traditie om op woensdag gehakt te eten, natuurlijk met gekookte aardappels en spruitjes. Inmiddels eten nog maar weinig mensen altijd gehakt op woensdag. Echter, als het aan Rita Verdonk ligt, wordt ‘woensdag gehaktdag’ wettelijk – of liever nog, per decreet – vastgelegd. Net als een verbod op het nemen van meer dan één koekje bij de thee.

In het actualiteitenprogramma Knevel en van den Brink van 26 augustus 2008 verkondigde Rita Verdonk zonder gene dat het ze het ‘oer-Hollandse gebruik’ om elkaar de hand te schudden, wettelijk vast wilde leggen. Dit als reactie op Mohammed Enait die niet werd aangenomen in een functie bij de Rotterdamse Sociale Dienst omdat hij op religieuze gronden geen vrouwen de hand mag schudden. Verdonk is ervaringsdeskundige in deze, en vindt dat een moslim niet mag volstaan met een respectvolle buiging. Nee, handen moeten er geschud worden! En blijf van die koektrommel af!

Het optreden van Verdonk bij Knevel en van den Brink was ronduit stuitend, ook al zal ook Enait weinig sympathie opgeroepen hebben in het debat. Zeker, het schudden van de hand is een teken van onderling respect. De in het Zuid-Oosten gebruikelijke buiging ook, net als het tegen elkaar houden van de vuist in sommige jongerenculturen. Maar in bepaalde stromingen in de Islam, Jodendom, en Boedhisme is het schudden van de hand van iemand van de andere sekse juist een teken van disrespect.

Waarom die onverdraagzaamheid van Verdonk? Waarom niet onderkennen dat anderen anders zijn, en dat respecteren? Ik ben niet religieus, maar mijn protestantse collega wel, en daarom houd ik even vijf tellen mijn mond als hij voor de lunch een gebed wil uitspreken. Dat is simpelweg een teken van fatsoen en respect. Maar Verdonk is niet geïnteresseerd in fatsoen, ze wil slechts verdeeldheid zaaien en op een eng-nationalistische en conservatieve manier andersdenkenden en -gedragenden in het verdomhoekje zetten. Naast de ‘zich niet aan willen passende’ moslims is ook de aanval geopend op het ‘langharige werkschuw krakerstuig’ en straks zullen ongetwijfeld de ‘profiterende en luie’ werklozen en arbeidsongeschikten volgen.

Advertenties

3 augustus 2008

Naar een nieuwe antikapitalistische partij in Frankrijk

Filed under: Buitenland — platformrosa @ 2:58 58

Door Matthias Lievens, overgenomen van www.grenzeloos.org

Afgelopen zaterdag vond in Parijs een eerste conferentie plaats die moet leiden tot de oprichting van een nieuwe anti-kapitalistische partij in Frankrijk. Zo’n 1000 gedelegeerden, die ongeveer 300 lokale comités en 10.000 activisten vertegenwoordigden, name deel. Aan de basis van dit initiatief ligt de LCR, de Franse zusterorganisatie van de SAP, die tijdens de laatste presidentsverkiezingen telkens tussen de 4 en de 5 procent haalde, en daarmee de tweede kracht ter linkerzijde werd, na de PS, maar voor de groenen en de PCF.

Die laatste geraakt niet uit de malaise na de slechte score (2 procent) tijdens de presidentsverkiezingen, en wordt door velen zelfs niet langer als een nationale politieke factor beschouwd, hoewel de partij wel een reeks lokale bastions behoudt.

De PS is volledig verkocht aan het neoliberale beleid, en de PCF en Groenen hangen steevast hun karretje aan dat van de PS, om samen regeringen te vormen die een beleid voeren dat niet meer is dan een variant van het neoliberalisme. De regering van de Gauche Plurielle die in 1995 aan de macht kwam, privatiseerde méér publieke ondernemingen dan de rechtse regeringen ervoor en erna. De ontevredenheid over het neoliberale beleid vertaalde zich in massale strijd op straat. Ettelijke miljoenen Fransen protesteerden de afgelopen jaren tegen de pensioenhervormingen, de Europese Grondwet, het Contrat Première Embauche enzovoort. In de verkiezingen drukte dit protest zich uit in de stem voor de LCR en zijn jonge woordvoerder, de postbode Olivier Besancenot.

De LCR wil nu in die nieuwe situatie haar verantwoordelijkheid opnemen, en de anti-kapitalistische linkerzijde ‘van schaal doen veranderen’. Jarenlang was die linkerzijde klein en speelde ze geen nationale rol. De LCR deed recent een oproep aan alle activisten, vakbond kaderleden, linkse burgers om samen een nieuwe partij te maken, een die het verzet tegen het neoliberalisme organiseert, een antikapitalistisch programma heeft, en onafhankelijk blijft van sociaal-liberale regeringen met de PS.

Olivier Besancenot

‘Olivier Besancenot (de woordvoerder van de LCR en gangmaker van de nieuwe anti-kapitalistische partij) wordt nu gezien als de beste oppositiestem tegen Sarkozy, terwijl de PS stil blijft of medeplichtig is aan zijn regeringspolitiek’, meende Alain Krivine, mei 68-leider en lange tijd woordvoerder van de LCR, zaterdag op de conferentie. Het succes van de campagne voor een nieuwe anti-kapitalistische partij vloeit dan ook vooral voort uit de gapende leegte die de verrechtsing van de PS, en in haar zog van de PCF en de groenen, heeft geopend.

Probleem voor de LCR is dat er geen georganiseerde partners zijn voor de opbouw van een nieuwe partij. Lutte Ouvrière, een andere trotskistische partij waarmee de LCR in het verleden samen aan verkiezingen deelnam (vaak met succes, in ’99 bijvoorbeeld hadden ze samen 5 europarlementsleden), weigerde bijvoorbeeld in het verhaal mee te stappen, en keerde naar binnen. Een minderheidstendens van Lutte Ouvrière werd wel observator binnen de nieuwe partij. De LCR moet daarom een beroep doen op talrijke onafhankelijke individuen, vakbondsmensen, jongeren, die individueel de stap zetten naar de nieuwe partij. De LCR doet er alles aan om voldoende democratische ruimte te creëren om dat mogelijk te maken. Als enige georganiseerde kracht binnen de nieuwe partij zou de LCR, met zijn 3500 activisten, immers deze nieuwe partij onmiddellijk naar zijn hand kunnen zetten. Afgelopen zaterdag werd een comité samengesteld dat de voorbereiding van de lancering van de nieuwe partij op zich moet nemen. Van de 60 leden van dit comité zijn er slechts 23 lid van de LCR.

Ondertussen haalt Olivier Besancenot hoge scores in de opiniepeilingen. 45 tot 60 procent van de Fransen willen hem ‘een grotere politieke rol toedichten’. Daarmee is hij de derde populaire politicus, na Sarkozy en Ségolène Royal. Hij reist het land af om lokale stakingsacties en verzetsbewegingen te ondersteunen. Zijn anti-kapitalistisch discours is zelfs in de massamedia te horen. De PS begint zich serieus ongerust te maken. Of deze tendens geconsolideerd zal kunnen worden, zal de toekomst moeten uitmaken. Maar in elk geval lijkt het Franse partijlandschap grondig herschikt te zullen worden. Deze ontwikkelingen worden door de internationale linkerzijde aandachtig gevolgd. Mogelijk wordt de Franse ervaring een eerste begin in de heropbouw van een eigentijdse anti-kapitalistische linkerzijde met reële politieke invloed.

Dit artikel verscheen eerder op de webpagina van Rood, het blad van de Belgische SAP-LCR.

70 jaar Vierde Internationale

Filed under: Historie — platformrosa @ 2:53 53

Op 3 september 1938 vond, in de buurt van Parijs, de oprichtingsconferentie van de Vierde Internationale plaats. Zo’n dertig afgevaardigden uit verschillende landen – waaronder Nederland – waren aanwezig. 1938 was een jaar waarin het socialisme mijlenver weg leek. In Moskou vonden de schijnprocessen tegen vele ‘oude bolsjewieken’ plaats tijdens de Grote Zuivering, waarbij alle kritische marxisten, kunstenaars, intellectuelen, maar ook willekeurige burgers naar de Goelag-archipel werden verbannen of geëxecuteerd. In Spanje waren de fascisten van Franco aan de winnende hand in de Spaanse Burgeroorlog. Oostenrijk was geannexeerd door Hitler-Duitsland en hetzelfde lot dreigde voor Tsjecho-Slowakije. In de Sovjet-Unie was de aanhagers van Trotski en de Linkse Oppositie het werken (zo niet het leven) al lang onmogelijk gemaakt, maar ook in Duitsland zaten vele Trotskisten in de concentratiekampen.

Onder deze uiterst moeilijke omstandigheden werd dus de Vierde Internationale opgericht. Trotski en zijn aanhangers probeerden sinds 1923 een oppositie binnen de Comintern op te bouwen, als (Internationale) Linkse Oppositie, maar halverwege de jaren ’30 moest geconstateerd worden dat het terug veroveren van de Derde Internationale op de Stalinisten onmogelijk was geworden. De Vierde Internationale werd in moeilijke omstandigheden opgericht, moest meestal ondergronds werken tijdens de Tweede Wereldoorlog en moest na 1945 (met een gedecimeerd ledental en zonder de in 1940 vermoorde Trotski) het moeilijke ideologische gevecht met het ‘reëel bestande socialisme’ in het Oostblok aan. Onder andere door die moeilijke omstandigheden en door het gebrek aan leiderschap werd ‘De Vierde’ geplaagd door afsplitsingen. Thans zijn er tientallen Internationales die teruggrijpen op de Vierde Internationale van Trotski.

Leestips:
Peter Taaffe, History of the CWI
Pierre Frank, The Fourth International:The Long March of the Trotskyists

Bezoektip:

Donderdag 7 augustus: openbare meeting van de LSP in Gent over de 70e verjaardag van de Vierde Internationale.
Openbare meeting in Gent

Gastarbeid en Kapitaal

Filed under: Socialisme — platformrosa @ 1:48 48

‘De massalijn’, ‘dien het volk’ zijn kenmerkende begrippen afkomstig uit het maoïstische verleden van de SP. Enerzijds staan ze positief voor het zoeken van aansluiting bij de noden en behoeften van de gewone mensen ofwel grote delen van de werknemers. Anderzijds zijn deze noties een uiting van het gebrekkige begrip van de SP en haar voorloper(s) van hoe ideologie in de maatschappij werkt. Niet alle opvattingen van de gewone mensen, de arbeidersklasse of de grote meerderheid van de bevolking zijn per definitie progressief. Nog sterker, veel van de ideeën, waarden en normen hebben zich kunnen verankeren door opvoeding, onderwijs, massacommunicatie, etc. Met andere woorden: de dominante ideeënwereld is die van de overheersende maatschappijvorm, het kapitalisme. Grote delen van de socialistische arbeidersbeweging hebben dan ook altijd veel waarde gehecht aan eigen vormen van scholing en strijd tegen reactionaire opvattingen onder de eigen achterban. Belangrijke thema’s die hierbij in het oog springen waren onder andere de positie van de vrouw, kolonialisme, nationalisme, racisme en homoseksualiteit.

Op al deze thema’s was de presentatie van de partij niet altijd even sterk. We willen daarom ook even stil staan bij de veel besproken SP-nota Gastarbeid en Kapitaal, mede naar aanleiding van de recente berichten op de website van SP-Statenlid Ron van Zeeland hierover.

Deze nota stamt uit 1983 en was een reactie op de situatie waarin migranten vooral een goedkope arbeidsbron vormden en niemand er van uit ging dat ze langer dan een paar jaar in Nederland zouden blijven. De SP was beperkt in haar analyse en bij het formuleren van een standpunt baseerde ze zich op het stalinistische ‘socialisme in één land’-model, desalniettemin constateerde de partij terecht dat deze vlees-noch-vis situatie de werkgevers goed uitkwam. Nu figureerde Gastarbeid en Kapitaal ook onlangs bij de partijdiscussie over de integratienota Een gedeelde toekomst. Voorstellen voor participatie, emancipatie en integratie. Velen praten er over, maar slechts weinigen hebben deze brochure echt gelezen. Er blijven dan ook enkele hardnekkige mythes voortleven.

Met terugwerkende kracht en tegen de achtergrond van de opkomst van populistisch radicaal rechts horen we steeds vaker ‘zie je wel dat we gelijk hebben gekregen’. Maar over een belangrijk voorstel uit deze nota namelijk remigratie met een terugkeerpremie horen we niets meer. Juist omdat dit volkomen achterhaald is. Op het moment van uitkomen van Gastarbeid en Kapitaal was dit wellicht nog actueel. Een deel van de migranten wilde graag terug naar hun vaderland, maar zag daar geen toekomst. De SP wilde diegenen die terugwilden in staat stellen om dat te doen. Iedereen die hier wilde blijven zou het recht (en de plicht) krijgen om als volwaardig inwoner te functioneren. Door dat te parafraseren als ‘de SP wil alle buitenlanders met een oprotpremie het land uit hebben’, de SP van racisme te betichten en zelfs her en der uit te sluiten van 1 mei-comités en dergelijke, heeft links de discussie doodgeslagen. Veel beter had men ‘internationaal socialisme’ tegenover ‘socialisme in één land’ geplaatst en dáár de partij op aangevallen!

Ook komt de zinsnede ‘aanpassen aan de Nederlandse zeden en gewoonten’ diverse malen terug in Gastarbeid en Kapitaal. Maar waar bestaan die dan uit? Zou dat iets zijn wat we nu nog gebruiken?
Wellicht baseerde Marijnissen zich in 2007 hier op bij zijn uitspraken over het opgeven van de dubbele nationaliteit van de PvdA staatssecretarissen Nebahat Albayrak en Ahmed Aboutaleb. Vele SP-kopstukken en leden lieten in afwijzende reacties weten dat ze niet mee willen gaan in een agenda die PVV-leider Geert Wilders ‘ons probeert op te dringen’ (Het Parool, 2 april 2007).

Racisme en discriminatie worden in de nota vooral voorgesteld als voortkomend uit de behoeften en nalatigheid van overheid en bedrijfsleven. Dat is juist, maar we lezen geen woord over bestrijding van racisme in de arbeidersbuurten en onder de gewone mensen zelf. Alleen een solidaire een eensgezinde optredende arbeidersklasse, die tevens opkomt voor extra onderdrukte groepen als migranten, vrouwen en homoseksuelen, is in staat om een einde te maken aan het kapitalisme. Voor socialisten is de religieuze gezindheid een persoonlijke keuze, zoals Ron van Zeeland ook stelt. Daarbij zullen we ons sterk maken voor een scheiding van ‘kerk en staat’. Tegelijkertijd zullen we hierbij uitermate tactisch moeten optreden, omdat dit een gevoelig terrein betreft. De positie van het christendom op bijvoorbeeld het gebied van het onderwijs kunnen we in zekere zin als geprivilegieerd beschouwen. Andere, nieuwere religieuze stromingen zullen trachten gebruik te maken van deze wettelijke mogelijkheden. Socialisten zullen hierbij optreden tegen elke bijzondere achterstelling van de islamitische religie en ze onderschrijven het recht op vrijheid van religie. Tegelijkertijd hebben wij het recht om ons principe van secularisme recht overeind te houden. Wie, zoals zoveel aanhangers van de diverse religieuze stromingen, streeft naar een betere wereld zonder uitbuiting en onderdrukking, kan zich beter aansluiten bij de socialisten. Zij hebben in hun programma staan om dat gezamenlijk hier en nu te realiseren, niet om het uit te besteden aan een aparte kaste van mullahs en priesters. Geen toekomstig paradijs na de dood, maar een socialistische toekomst hier op aarde. Een ieder die daarin gelooft nodigen we uit om daaraan mee te doen!.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.