Platform Rosa blog

18 januari 2008

Democratie: een goed voorbeeld

Filed under: Democratie in de SP,Partijorganisatie — platformrosa @ 3:42 42

Veel is er in de afgelopen maanden geschreven over het vermeend ondemocratisch handelen van de SP. Leden zouden niets te vertellen hebben of zelfs bang zijn om kritiek te geven. Inderdaad kennen de SP-statuten formeel een minimum van slechts één ledenvergadering per jaar, waarin het bestuur wordt gekozen. Dat is inderdaad erg weinig, en Platform Rosa is er dan ook voorstander van om afdelingen vaker bij elkaar te laten komen. Sommige afdelingen brengen dat al in praktijk.

In de Bredase SP-afdeling zijn er al jarenlang maandelijkse ledenvergaderingen, door de bank genomen op de eerste maandag van de maand (de sirenes zijn een mooie ‘reminder’ voor de vergadering dezelfde avond). Op deze vergaderingen doen de raadsleden verslag, worden de politieke ontwikkelingen besproken en worden standpunten bepaald. Soms, als er verschil van inzicht bestaat over de koers van de partij, wordt hierover een aparte ledenvergadering georganiseerd waarbij alle partijleden hun mening op papier kunnen zetten die onder de leden wordt verspreid. Bureaucratische vergadertijgers? Nee, vergaderen moet je niet meer doen dan noodzakelijk, maar meningsverschillen moeten uitvoerig besproken kunnen worden waarbij ieder lid zijn of haar zegje kan doen. Na discussie en stemming is het dan ook afgekaart: als we samen X hebben besloten, dan is X het partijstandpunt waar iedereen zich bij neer legt. Democratie is een onmisbaar ingrediënt voor slagkracht, planning en effectiviteit. Dat heeft het vastlopen van de strikt van bovenaf opgelegde planeconomie in het Oostblok wel aangetoond.

In december 2007 heeft deze ledenvergadering het Strategisch Plan 2010 vastgesteld, waarin de partij de voorwaarden voor succesvolle gemeenteraadsverkiezingen bespreekt en plannen maakt om zo beslagen mogelijk ten ijs te komen en voorbereid te zijn op iedere mogelijke uitslag. Dit Strategisch Plan was opgesteld door een werkgroep bestaande uit een brede afspiegeling van leden binnen en buiten het bestuur en de fractie. Onderdeel van het plan om kaderleden op te leiden, was het verkleinen van het bestuur in omvang én invloed ten gunste van de ledenvergadering. De werkgroep – en in meerderheid de ledenvergadering – vond dit een noodzakelijke stap om verder te groeien.

Hoe dat zo? Tot voor kort was de stelling ‘iedereen die wil, kan bestuurslid worden’. Op een gegeven moment was het bestuur aangegroeid tot 15 personen, waaronder alle raadsleden. In de praktijk kwam het erop neer dat de ALV (waar gemiddeld zo’n 30-35 vaste bezoekers komen) formeel dan wel de baas was, maar een belangrijk deel van de meningsvorming in het bestuur plaats vond. De leden stonden daarmee feitelijk al voor een deel buitenspel. Daar kwam bij dat het bestuur door zijn omvang log en onhandelbaar was, maar aan de andere kant dat het potentieel aan actieve leden niet aangeboord werd. Als er wat moest gebeuren, werd de kring in het bestuur rondgekeken en niet verder.

Dat ging zo niet verder. Het bestuur werd verkleind tot het noodzakelijke aantal leden om de organisatorische verantwoordelijkheden te kunnen verdelen, in ons geval zeven. Het praktische werk van de afdeling vindt plaats in werkgroepen, het bestuur beperkt zich tot organisatorische afstemming en coaching van de werkgroepen en de politieke leiding ligt vanaf nu nadrukkelijk bij de ledenvergadering. Alleen zo slagen we er in om meer mensen te betrekken bij het werk van de partij, meer leden in de praktijk op te leiden als strijdbare, ervaren socialist, en simpelweg: meer aan te pakken. Noodzakelijk om in 2010 een knallende verkiezingsuitslag te behalen én om in de jaren daar naar toe voldoende capabele raadsleden, bestuurders, activisten en wethouders ‘klaar te stomen’.

Johan Kwisthout

3 reacties »

  1. Beste Johan, Ik zit in een afdeling waar een groot aantal leden een lange staat van dienst heeft. Dit varieert van de bouwvakstaking in 1966 en de Stop de N bom beweging van 1977 en verder tot aan de huidige thuiszorgacties. Van onze 850 leden zijn er waarschijnlijk meer dan 400 politiek of maatschappelijk kritisch actief. De afdeling telt 6 gemeenten waarvan er twee op de nominatie staan een zelfstandige afdeling te worden.
    Als je alle ideologische en politieke thema’s terug vertaalt naar het opeisen van eigendomsrecht van mensen op hun sociale omgeving en acties voor vrede en internationale solidariteit, dan spreekt het voor zich dat het vergroten van de organisatiegraad onder de bevolking een belangrijk doel is. Om deze organisatiegraad van een politieke koers te voorzien zijn we lid van de SP.
    Er deden zich twee problemen voor:
    1. Het bleek dat er maar zeer weinig mensen in staat en vooral bereid zijn veel energie in actief lidmaatschap te steken. Gezamenlijke fractie en bestuursvergaderingen leidden nog wel tot goede discussies, maar het organiseren van mensen, dus de straat op en in buurten aan de slag, was moeizaam proces. Soms stond de initiatief nemer eenzaam en alleen op het verzamelpunt. De oude garde is blijkbaar opgebrand, de jeugd heeft tgv de neoliberale overheersing gedurende de 90 er jaren geen aansluiting gevonden bij een 150 jaar oude socialistische traditie.
    2. in een buurthuis dat wij 3 maandagen ter beschikking hadden, organiseerden wij op de eerste maandag open avond (gezelligheid, discussie, actievoorbereiding, verslag uit de fractie, verslag van acties en landelijke activiteiten en dergelijke); op de tweede maandag basisscholing en op de vierde maandag verdieping (filosofie; politieke strategie; analyses van maatschappelijke en politieke gebeurtenissen en dergelijke)
    Na twee maanden was er nog steeds een lage opkomst en de passie om de aanhouder te laten winnen ontbrak bij het kader. Leden klagen dat ze nooit iets horen, dat er te weinig gebeurt. De inlegvellen in de tribune werd nauwelijks gelezen en emails werden geirriteerd teruggestuurd (stellen mensen weinig prijs op). Als er een probleem is , klagen leden dat de partij er niet snel genoeg iets aan doet.
    Dit is een patroon dat niet overal speelt. Veel afdelingen zijn alleen maar parlementair bezig en de actie van fractie is dan ook het politieke epicentrum (waarbij ambtenaren en college 90% van de agenda bepalen en de partij vooral reactief is). Enkele afdelingen lukt het om een schwung te geven aan de actiesfeer, vaak omdat zij al decennia lang een actieve politieke cultuur overeind hebben gehouden.
    Het lijkt er in het algemeen echter op dat mensen politiek “consumeren”. Het is niet gebrek aan geboden democratie, het is gebrek aan participeren in de democratie. Dit is een politiek majeure discussie en voor al analyse die we met zijn allen moeten voeren/maken. “Hoe doorbreken we het politiek consumentisme?”

    Reactie door Matt — 22 februari 2008 @ 6:18 18

  2. Vervolg;
    Om niet een verkeerde indruk te wekken; als er gefolderd moet worden bij het station of huis aan huis, zijn er altijd genoeg mensen. Bij campagnes staan onze leden er. Dit zijn echter propagandistische groepsactiviteiten. De mensen die wijkraden hebben opgezet en nog steeds draaiende houden zijn over het algemeen geincorporeerde en tamelijk ingeslapen actievoerders uit de zeventiger jaren. De huidige initiatiefnemers van kraakacties, vakbonds bedrijfsledengroepen of stookkostenacties zijn maar dun gezaaid. Onder ons kader staat er geen nieuwe generatie op van initiatiefnemers en kartrekkers, in iedere geval gebeurt dat te weinig. Praktische actie radicaliseert mensen (vaak tijdelijk), continue actie waarbij eigen ervaringen politiek worden vertaalt maakt mensen ook daadwerkelijk links. Nederland is een land waar traditioneel 40 tot 45 % links stemt. Dat moeten er 66% worden.

    Reactie door Matt — 22 februari 2008 @ 6:35 35

  3. Beste Matt,

    Dank voor je reactie. De problemen die je schetst zijn vaak heel reëel aanwezig in afdelingen. Misschien kan ik wat suggesties aandragen die in ons geval goed hebben uitgepakt.

    Het bleek dat er maar zeer weinig mensen in staat en vooral bereid zijn veel energie in actief lidmaatschap te steken

    Een bekende vicueuze cirkel: te weinig actieve mensen, de rest heeft geen tijd om actief mensen te benaderen, daardoor komen er geen nieuwe actieve mensen enzovoorts. Mijn suggestie is om een aantal prioriteiten te stellen in de afdeling om die cirkel te doorbreken: ledenbezoek/kaderwerving en scholing moet dan denk ik bovenaan staan.

    Steek veel tijd en energie in het bezoeken van nieuwe leden. Maak een afspraak als de ledenpasjes binnenkomen, ga langs (mits ze daar prijs op stellen) voor een kennismakingsgesprek, neem een enquete mee met alle activiteiten die mensen zouden kunnen doen in een afdeling. Organiseer gezellige kennismakingsavonden voor nieuwe leden, basiscursus ‘welkom bij de SP’ voor geinteresseerden, kortom: doe er alles aan om het potentieel wat wél aanwezig is onder de leden, niet verloren te laten gaan.

    Het organiseren van mensen, dus de straat op en in buurten aan de slag, was moeizaam proces.

    Je kunt op kleine schaal al een groot verschil maken, en dat kan als katalysator werken. Pik signalen (uit de krant, telefoon/brieven/email aan de fractie e.d.) op om buurtonderzoek te doen. Dat hoeft allemaal niet grootschalig en één actief lid kan hier al het verschil maken. Klagen mensen over overlast in de buurt, parkeerproblemen, criminaliteit, kwaliteit van de leefomgeving of iets dergelijks? Laat een van de raadsleden een afspraak maken, vraag of die persoon wat buurtgenoten uit wil nodigen en ga ter plekke samen kijken. Inventariseer de problemen en pak het op in de raad (stel schriftelijke vragen, maak samen met bewoners een afspraak met de wethouder of iets dergelijks) en verspreid een pamfletje in de directe buurtomgeving zodat mensen weten wat er speelt en dat de SP dit opgepakt heeft. Kost niet al te veel moeite. Of maak een enqueteformulier naar aanleiding van concrete problemen in een buurt, verspreid het in de buurt in een kleine oplage (100) en haal ze de volgende dag weer op; dat kun je met 1 a 2 mensen ook doen.

    Met deze relatief kleine punten kun je misschien wat meer ‘schwung’ in de beweging krijgen die motiverend werkt, waardoor wellicht ingeslapen kaders wakker schrikken en nieuwe potentiele kaders een goed voorbeeld krijgen. Tenslotte: stel je doelen niet te hoog en wees niet teleurgesteld bij een lage opkomst. Het gaat om kwaliteit, niet om kwantiteit, en zoiets moet groeien. Ik heb scholingen gegeven in Breda voor drie mensen. Da’s even slikken maar als die drie mensen met een goed gevoel naar huis gaan, dan heeft het toch een meerwaarde gehad.

    Reactie door Johan Kwisthout — 22 februari 2008 @ 12:01 01


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: