Platform Rosa blog

28 november 2007

15de SP-congres

Filed under: Congres,Democratie in de SP,Partijorganisatie — platformrosa @ 11:38 38

De fundamenten versterken. Ten behoeve van een socialistisch project of om zo snel mogelijk rechtsaf te slaan richting sociaal-democratie?

Op zaterdag 24 november hield de Socialistische Partij haar vijftiende congres in de voormalige Van Nelle fabriek te Rotterdam. Dit congres werd voorafgegaan door een periode van interne conflicten, waar de diverse media gretig op in gingen. De partij raakte naast een Senaatszetel (Düzgün Yildirim) vele andere electorale posities op vooral lokaal vlak kwijt. Na de monsteroverwinning bij de laatste Tweede Kamerverkiezing wilde de SP-leiding de partij op diverse terreinen voorbereiden op verdere electorale groei en uiteindelijk regeringsdeelname. Kortom, de fundamenten van de partij moesten versterkt worden om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen en het project van het verder opschuiven naar het politieke midden te voltooien. Dat de SP in de afgelopen periode slecht in de publiciteit kwam zou vooral te wijten zijn aan groeistuipen en onduidelijkheid over afspraken en gebruiken in de partij.

Democratie en politiek
Als we nu terugkijken op de gevolgde procedure bij de pre congresdiscussie stuiten we op een probleem dat ook op het congres zelf niet is opgelost. Zo was er nauwelijks sprake van horizontale discussiestructuren tussen de leden van verschillende afdelingen en regio’s. Discussies vinden vooral getrapt plaats via afgevaardigden en verticale structuren.
De verkiezing van de kandidaten voor het partijbestuur leek meer op de holle verkiezingsretoriek, zoals we die zo vaak meemaken bij de partijen van de gevestigde orde, dan op het zich werkelijk programmatisch en ideologisch positioneren van de kandidaat. Met andere woorden, er waren nauwelijks verschillen en er was zeker geen sprake van verrassende uitlatingen.
Wie de congresteksten plus amendementen doornam kon concluderen dat de discussie zich concentreerde rond de volgende thema’s:

  • de kwestie van de dubbelfuncties oftewel het stapelen van functies
  • de roep om op alle niveau’s meer verantwoording af te leggen (o.a. door verslaglegging)
  • de relatie tussen de plaats in de organisatie van Partijbestuur, Partijraad en congres.
  • de afdrachtregeling
  • het buitenlandwerk oftewel het internationalisme en het belang van een speciaal bureau hiervoor
  • het afwezig zijn van horizontale discussiestructuren voor de leden
  • het vakbondswerk oftewel de noodzaak van de opbouw van een strijdbare en democratische vakbeweging
  • de plek van de regiobestuurders en de onduidelijkheden rondom hun taken en bevoegdheden

Opvallend was dat in de afgelopen periode bijna iedere opposant binnen de SP, en dan vooral die van het Comité Democratisering SP (CDSP), in de armen werd gesloten van de burgerlijke media. Het motto leek wel: de vijand van mijn vijand is mijn vriend. Veel van de voorstellen van het CDSP waren helemaal niet zo democratisch en bovendien werden ze niet verbonden met een socialistisch perspectief. Zo was de motie over ‘De Tribune’ ronduit beroerd.
Men schijnt niet te begrijpen dat het Marijnissen was die Elma Verhey heeft beloofd dat zij over een ruime mate van redactionele onafhankelijkheid kon beschikken. Dit was toen nergens in de partij besproken en nergens is zo’n besluit terug te vinden. Het lijkt een beetje op hoe Ali Lazrak opeens uit het niets op de Tweede Kamerlijst terecht kwam. ‘De Tribune’ is het orgaan van de partij. De partij moet beslissen over dit soort ingrijpende zaken en niet Marijnissen die iemand van buitenaf paait en een baantje onder bepaalde bijzondere voorwaarden belooft. Wat moeten we trouwens denken van zo’n onafhankelijke redactie. Op die wijze komt te veel macht te liggen bij een ongekozen groepje dat gebruikt maakt van een persorgaan dat tenslotte betaald wordt door de partij en de gewone leden. Dit betekent anderzijds ook niet dat zo’n blad het huisorgaan van Marijnissen moet worden (‘his masters voice’). ‘De Tribune’ zou niet alleen de partijstandpunten naar voren moeten brengen, maar ook moet het blad discussie stimuleren en de politieke meningsvorming in de partij op een hoger plan brengen. Dat hoeft overigens niet per definitie te leiden tot een saai blad dat discussies verstomt, integendeel.
Het doorlopen traject van Yildirim met zijn ‘Solidara’ is helemaal triest. Op het punt van de NAVO (omvormen tot vredesmacht) en het behoud van het koningshuis haalt hij de SP rechts in.

Tegenwicht vanuit diverse afdelingen
Op het congres zelf waren het vooral de amendementen uit de afdelingen Breda, Purmerend, Rotterdam, Utrecht en Velsen die poogden de congrestekst op essentiële punten bij te stellen. Het ging hierbij om het gewicht van het Partijbestuur in de Partijraad, die tussen de congressen door formeel het hoogste orgaan is. Het PB drukt echter sterk haar stempel op diezelfde Partijraad, waardoor die raad haar rol niet kan vervullen. Hoewel de SP onder migranten populair is in het stemhokje lukt het onvoldoende om deze belangrijke groep van de werkende bevolking ook te winnen als actief lid. Het internationalisme van de partij wil ook maar niet echt van de grond komen. Het is voornamelijk een verantwoordelijkheid van de diverse parlementaire vertegenwoordigers.
De congrescommissie had slechts een luttel aantal amendementen overgenomen hetgeen op veel kritiek kon rekenen vanuit de zaal. Veelal bestond het commentaar uit ‘overbodig’ of ‘gebeurd al’. Formeel mocht dat dan soms het geval zijn, de praktijk zoals ervaren door de afgevaardigden was vaak heel anders. Om een deel van de kritiek te doen verstommen nam de congrescommissie dan ook toch maar een groot deel van dit soort amendementen over. Het is natuurlijk nu wel zaak om te zien of dit in de praktijk nu wel gevolgen zal hebben.
Het congres nam diverse belangwekkende actuele moties aan. Vooral die over het verlenen van morele én materiële steun aan de oppositiebeweging tegen de Pakistaanse dictator generaal Musharraf was een voorbeeld van hoe het internationalisme gestalte kan krijgen.

Hoe nu verder?
Opvallend bij de stemmingen was dat er nu minder dan voorheen eensgezind werd gestemd. Er is duidelijk sprake van meer posities en ook trachtten verschillende afgevaardigden en afdelingen een meerderheid te winnen voor deze alternatieve voorstellen. Dit gebeurde overigens met wisselend succes. Opvallend in de congresverslagen zoals die in de burgerlijke media verschenen was het totale gebrek aan belangstelling voor dit soort ontwikkelingen. In de toekomst zal het nog belangrijker zijn om in een vroeg stadium met gelijkgezinden de congresdiscussie te coördineren. Dit toont nogmaals het belang aan van horizontale structuren. De noodzaak van meer discussie en democratie blijft hoog op de agenda staan. Maar deze moet wel verbonden worden met het perspectief van de opbouw van een radicaal-socialistische kracht. Een Socialistische Partij die wil breken met het kapitalisme, met autoritaire, verkrampte bestuurspraktijken en die een verdere sociaaldemocratisering een halt toe roept.

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: